Adsense

பத்தாம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தைய தென்னகம்



இந்திய குறித்த எனது படிப்பின் ஒரு பகுதியாக தென்னிந்தியாவைப் பற்றிப் படிக்கும் பொது எடுக்கப்பட்ட குறிப்புகள் இவை. நீலகண்ட சாஸ்திரியாரின் புத்தகம் இத்தகவல்களுக்கு அடிப்படை. 
________________________________________________________
மூன்றாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் களப்பிரர்கள் தமிழ் தேசத்தை ஆண்டனர். சோழர்களும் பாண்டியர்களும் சிறு நிலத்தின் மன்னர்களாக மாறினார். அதிலும் சோழர்கள் தமிழகத்தின் எல்லைக்கு அப்பால் இருந்த ராயலசீமா பகுதியில் மறைந்து வாழ்ந்தனர்..  களப்பிரர்களின் பலம் ஆறாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் குன்றத் துவங்கியது.

ஐந்தாம் நூறாண்டு தென்னகம்
ஐந்தாம் நூற்றாண்டில், தென்னிந்தியாவை பல்வேறு அரச வம்சத்தினர் ஆண்டுக் கொண்டிருந்தனர். காஞ்சியைத் தலைநகராகக் கொண்டு பல்லவர்களும், மதுரையைத் தலைநகராகக் கொண்டு பாண்டியரும், , கொங்கன் பகுதியான ரேவதித்வீபம் என்று அழைக்கப்பட்ட இப்போதைய கோவாவை மயூரர்களும், இப்போதைய கர்நாடகத்தில் வடக்குப் பகுதியில் இருக்கும் பனவாசி என்ற பகுதியை கடம்பர்களும், தற்போதைய ஓடிஸா பகுதியான கலிங்கத்தில் கீழை கங்கர்களும், கர்நாடகாவின் ஒரு பகுதியான மைசூரில் மேலை கங்கர்களும் ஆண்டனர்.
ஆறாம் நூறாண்டு தென்னகம்
இப்போது இருக்கும் கர்நாடகத்தில் இருக்கும் பாதாமியைத் தலைநகராகக் கொண்டு சாளுக்கியர்களின் ஆட்சி பொதுயுகம் 543இல் முதலாம் புலிகேசியால் நிறுவப்பட்டது. இவர் அப்போது அஸ்வமேத யாகம் நடத்தி தன் சுதந்திரத்தை நிறுவினார். இவர் மகனான முதலாம் கீர்த்திவர்மன் மயூரர்களிடமிருந்து ரேவதித்வீபத்தையும்,  பணவாசியின் கடம்பர்களையும் வென்று தன் அதிகாரத்திற்கு உட்படுத்தினார்.
அதே சமயம் தமிழ் தேசத்தில், பொது யுகம் 570 ஆண்டு வாக்கில் பல்லவ மன்னரான சிம்ம விஷ்ணுவும், பாண்டிய மன்னரான கடுங்கோனும் களப்பிரர்களைத் தாக்கி அவர்களை முழுவதுமாக நாட்டை விட்டு விரட்டினர். சிம்ம விஷ்ணு காஞ்சியிலிருந்து  காவேரிக் கரை வரை வெற்றிக் கொண்டு பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தை விரிவு படுத்தினார். இவரது மகனான, மிகச் சிறந்த வீரரும், பல்கலை வித்தகருமான மகேந்திர வர்மன் (பொதுயுகம் 590 – 630) ராஜ்யத்தை வடக்கே கிருஷ்ணா நதிக்கரை வரை விரிவு படுத்தினார். அந்தப் பகுதிகளை ஆண்டுக் கொண்டிருந்த விஷ்ணுகுந்தின பேரரசர்களை வீழ்த்தினார்.
பாண்டியன் கடுங்கோன் மற்றும் அவனது மகனான மாறவர்மன் அவனிசூளாமணி (பொது யுகம் 59௦-62௦) பற்றி அதிக தகவல்கள் இல்லை ஆனால் அதன் பின்னான பாண்டியர்கள் பற்றி நமக்குத் தகவல்கள் இருக்கின்றன.
கங்கர்கள் தொடர்ச்சியாக திருமண சம்பந்தங்கள் ஏற்படுத்திக் கொண்டு, சாளுக்கியர்களுடன் இணக்கமாக இருந்தனர்.
ஏழாம் நூறாண்டு தென்னகம்
தென்னாட்டின் ஏழாம் நூற்றாண்டு சரித்திரம் முழுவதையும் இரண்டு பேரரசர்கள் தான் ஆக்கிரமித்திருக்கிறார்கள். அவர்கள், சாளுக்கிய அரசனான இரண்டாம் புலிக்கேசி மற்றும் பல்லவ அரசனான முதலாம் நரசிம்ம வர்மன்.
இந்த நூற்றாண்டு முழுவதுமே தென்னகம் பல போர்களைப் பார்த்தது. மிகப்பெரிய பராக்கிரம் கொண்ட அரசர்கள் தங்கள் தேசத்தின் எல்லைகளை விஸ்தரிக்கவும்/ காக்கவும் தொடர்ந்து போர்களில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.
பொதுயுகம் 597 ஆம் ஆண்டு சாளுக்கிய அரசன் கீர்த்தி வர்மன் இறந்தார். அப்போது இரண்டாம் புலிகேசி சிறிய குழந்தை. அதன் பின்னர், சில காலம், இரண்டாம் புலிகேசியின் சிறிய தந்தையான மங்களேசன் சாளுக்கிய வம்சத்தை ஆண்டார். ஆனால், தொடர்ந்து தன் மகனே ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்று விரும்பிய அவரின் சதியை முறியடித்து பொதுயுகம் 610 ஆம் ஆண்டு சாளுக்கிய அரியணையைக் கைப்பற்றினார். இரண்டாம் புலிகேசி மேலை கங்கர்களையும் அடக்கி தன் அதிகாரத்திற்கு கீழ் உட்படுத்தினார். அப்போது கங்க மன்னன் துர்விநிதனின் மகளை மணந்து கங்கர்களுடன் இணக்கமானார். இந்த திருமணத்தில் பிறந்தவரே முதலாம் விக்கிரமாதித்தர். இவரே இரண்டாம் புலிகேசிக்குப் பின் சாளுக்கிய அரியணையை ஏற்றார்.
இப்போதைய தெற்கு மற்றும் மத்திய குஜராத், லதா என்ற பகுதியாக அப்போது வழங்கப்பட்டது. இப்போது இருக்கும் சூரத், பஹுரூஜ், கேதா, வடோடரா ஆகிய நகரங்களை உள்ளடக்கிய பகுதி. மாளவம் என்பது மேற்கு ராஜஸ்தான், மத்தியபிரதேசத்தின் சில பகுதிகளை உள்ளடக்கியது. தெற்கு ராஜஸ்தான் மற்றும் வடக்கு குஜராத் சேர்ந்த பகுதி குர்ஜரம் என்று அழைக்கப்பட்டது. இந்த மூன்று பகுதிகளையும் (லதா, மாளவம், குர்ஜரம்) இரண்டாம் புலிகேசி தன் குடையின் கீழ் கொண்டு வந்தார். பாரதத்தின் ஒப்பற்ற அரசனாக அறியப்பட்ட ஹர்ஷரை நர்மதை நதிக்கரையில் நடந்த போரில் தோற்கடித்து, ஹர்ஷர் தெற்கு நோக்கி தன் அரசாட்சியை விஸ்தரிப்பதைத் தடுத்தார். இதற்குப் பிறகு தன் தம்பி விஷ்ணுவர்தனரை இளவரசனாக முடிசூட்டிவிட்டு, தக்கான பீடபூமியின் கிழக்குப் பக்கத்தில் இருக்கும் தேசங்களை வெற்றி கொள்ள கிளம்பினார்.
அங்கே இருந்த கலிங்கம் (இப்போது இருக்கும் வடக்கு ஆந்திர பிரதேசம் மற்றும் ஓடிசாவின் பெரும் பகுதியே கலிங்கம் என்று குறிக்கப்பட்டது), கோசல தேசங்களை (தற்போது இருக்கும் சத்தீர்ஸ்கர் பகுதி) வெற்றிக் கொண்டபின்னர், வேங்கி பகுதியை ஆண்டுக் கொண்டிருந்த விஷ்ணுகுந்தினப் பேரரசை வெற்றி கொண்டார். இந்தத் தோல்வியோடு ஏலுர்,அமராவதியைத் தலைமையகமாக ஆண்டுக் கொண்டிருந்த விஷ்ணுகுந்தினப் பேரரசு முற்றிலும் அழிந்தது. இந்த வெற்றிக்குப் பின்னர் வேங்கிபுரம் அல்லது பெதவேகி என்று இப்போது அழைக்கப்படும் வேங்கி நகரைத் தலைநகராகக் கொண்டு கீழை சாளுக்கிய சாம்ராஜ்யம் உருவாக்கப்பட்டது.
கிருஷ்ணா நதியின் தென்பகுதி முதல் மகேந்திர வர்ம பல்லவர் ஆண்டுக் கொண்டிருந்தனர். பல்லவர்களையும் வெற்றி பெற எண்ணி புலிகேசி பல்லவ நாட்டின் மீது போர் தொடுத்தார். தன் திட்டத்தில் ஓரளவுக்கு வெற்றி பெற முடிந்த புலிகேசியால், பல்லவ சாம்ராஜ்யம் முழுவதையும் வெற்றி கொள்ள முடியவில்லை. காஞ்சிபுரத்திற்கு வடக்கே இருக்கும் பகுதிகளை வெற்றி கொள்ள முடிந்தாலும் காஞ்சியை கைப்பற்ற முடியவில்லை. பொதுயுகம் 630இல் மகேந்திர வர்மரின் மகனான நரசிம்ம வர்ம பல்லவர் ஆட்சிக்கு வந்தார். இது தான் சமயம் என்று எண்ணிய இரண்டாம் புலிகேசி, வேங்கிப் பகுதிக்கு தன் தம்பி விஷ்ணுவர்தனரை அரசனாக்கி விட்டு பல்லவர்களையும் வெற்றிக் கொள்ள மீண்டும் போர் துவங்கினார்.
ஆனால், மணிமங்கலத்தில் நடந்த உக்கிரமான போரில், நரசிம்மவர்ம பல்லவரால் இரண்டாம் புலிகேசி முற்றிலுமாக தோற்கடிக்கப்பட்டார். இந்த வெற்றிக்குப் பின்னர், மகேந்திரவர்மன் தன் படையை பாதாமி வரை செலுத்தி, சாளுக்கிய தலைநகரைக் கைப்பற்றினார். இந்தத் தோல்வியுடன் இரண்டாம் புலிகேசியின் வெற்றிச் சரித்திரம் முடிவுக்கு வந்தது.
அதைத் தொடர்ந்து, இரண்டாம் புலிகேசியின் மகனான முதலாம் விக்கிரமாதித்தர், நரசிம்ம வர்மருடன் போரிட்டு பாதாமியை விட்டு விலகச் செய்தார். இந்தப் போருக்குப் பிறகு நரசிம்ம வர்மரின் கவனம் இலங்கையை நோக்கித் திரும்பியது. அதற்கான காரணம் இருந்தது. இரண்டாம் புலிகேசியை வெற்றிக் கொள்ள நரசிம்ம வர்மருக்கு இலங்கை மன்னர் மனவர்மன் உதவி செய்தார். அந்த உதவிக்கு நன்றி செலுத்தும் விதமாக, மனவர்மரின் ஆட்சியை மீண்டும் இலங்கையில் தோற்றுவிக்க இலங்கைக்குத் தன் படைகளை அனுப்பினார் நரசிம்ம வர்மர்.
நரசிம்ம வர்மர் தன் காலத்தில், சேர நாட்டையும், பாண்டியர்களின் ஒரு பகுதியையும் தன் கட்டுப்பட்டுக்குள் கொண்டு வந்தார். அந்த சமயத்தில் பாண்டிய தேசத்தை ஆண்ட பராங்குச மாறவர்மர் என்ற பாண்டிய மன்னர் ஆண்டு வந்தார். அவர் நரசிம்ம வர்மரிடமிருந்து பாண்டியர்களின் இழந்த பிரதேசங்களை திரும்பப் பெற்றார்.
இவரது பொற்கால ஆட்சி 670ஆம் ஆண்டு வாக்கில் முடிவுக்கு வந்தது. அவருக்குப் பின்னர், அவரது மகனான இரண்டாம் மகேந்திரவர்மரும், பின்னர் அவரது மகனான முதலாம் பரமேச்வரவர்மரும் பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தின் அரசராக இருந்தனர். இதில் இரண்டாம் மகேந்திர வர்மரின் ஆட்சிகாலம் 2 வருடங்களே இருந்தன. அவர் மைசூர் அருகே ஓரிடத்தில் இறந்த பின்னர், முதலாம் விக்கிரமாதித்தர் முழு பலத்துடன் பல்லவர்களைத் தாக்கினார். அவர் காவிரிக் கரை வரை பல்லவர்களை விரட்டினர். உறையூர் அருகே பாண்டிய மன்னனான பராங்குச மாறவர்மருடன் இணைந்து இருவரும் இணைந்து மேலும் பல்லவர்களைத் தாக்கினார்.
அந்த சமயத்தில் முதலாம் பரமேஸ்வரர் தலைமறைவு வாழ்வில் இருந்த படைகளைத் திரட்டினார். அவர் மீண்டு வந்து சாளுக்கியரின் சேனைத் துணைவர்களான கங்கர்களுடன் உறையூரில் போரிட்டார். அதில் பல்லவ சைன்யம் பெரிய சேதத்திற்குள்ளானது. பல்லவர்கள் தங்கள் அதிகார ஆபரணங்களையும் இழந்தனர்.
ஆனால் சற்றும் மனம் தளராத பரமேஸ்வரர் சாளுக்கிய ராஜ்யத்திற்கு ஒரு படையை அனுப்பி அவர்களை திசை திருப்பிவிட்டு, உறையூரில் சாளுக்கியர்களை எதிர்த்துப் போரிட்டு வெற்றியும் பெற்றார். அவர் அனுப்பிய படை விக்கிரமாத்தரின் மகன் மற்றும் பேரனான வினயாதித்தர் மற்றும் விஜயாதித்தரை வெற்றி கொண்டு பொருளை சேகரித்துத் திரும்பியது. இவ்வாறாக பல்லவர்கள் தாங்கள் இழந்த ராஜ்யத்தை திரும்பப் பெற்றனர்.
ஏழாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் பாண்டியர்கள், பல்லவர்கள் மற்றும் சாளுக்கியர்களே தென்னிந்தியாவின் மிகப் பெரிய பேரரசுகளாக இருந்தனர்.
எட்டாம் நூற்றாண்டு தென்னகம்
எட்டாம் நூற்றாண்டின் முதல் காலாண்டில் விஸ்தரித்த அரசுகளை ஸ்திரமாக்கும் பணிகளை அரசர்கள் மேற்கொண்டனர். அந்தக் காலக் கட்டம் பொதுவாகவே அமைதியாக இருந்தது.
சாளுக்கிய சாம்ராஜ்யத்தை முதலாம் விக்கிரமாதித்தரின் பேரனான விஜயாதித்தன் ஆண்டார். அந்தக் காலம் மிகவும் அமைதியாகவும் ஆக்கப் பணிகளிலும் கழிந்தன.  இவர், தன் ஆட்சிக் காலத்தில் இப்போது பட்டடக்கல் என்று அழைக்கப்படும் நகரத்தில், சங்கமேஸ்வரர் கோயில் ஒன்றைக் கட்டினார்.  இந்தக் கோயில் இன்றும் உள்ளது. இதை யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியக் களமாக அறிவித்துப் பாதுகாத்து வருகிறது.
ஆனால் பாண்டியர்களின் ராஜ்யத்திலோ நிலை நேர் எதிராக இருந்தது. அரிகேசரி பராங்குச மாறவர்மரின் காலம் முடிந்து அவர் மகன் கோச்சடையான் ஆட்சியில் இருந்தார். அவர் தீவிரமாக தன் எல்லைகளை விஸ்தரிப்பதில் ஆர்வம் காட்டினார். பாண்டியர்களின் ராஜ்ஜியம் கொங்கு தேசம் வரை விரிந்தது.
கொச்சடையானின் மகனான மாறவர்மன் ராஜசிம்மனும், விஜயாதித்தரின் மகனான இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தனும் கைக்கோர்த்தனர்.அதற்குக் காரணம், இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தர், பல்லவர்களுடனான சாளுக்கியர்களின் நூறாண்டுகளுக்கும் மேலான பகையை மறக்காமல் இருந்தது தான்.
முதலாம் விக்கிரமாதித்தரிடமிருந்து பல்லவ ராஜ்யத்தை மீட்டபின்னர் பரமேஸ்வரரின் ஆட்சிக்காலம் காஞ்சியில் பொது யுகம் 700 ஆம் ஆண்டு வரைத் தொடர்ந்தது. அதன் பின்னர் இரண்டாம் நரசிம்ம வர்மர் பல்லவர்களின் ஆட்சியைத் தொடர்ந்தார். சாளுக்கியர்களைப் போலவே. முதல் கால் நூற்றாண்டில் அமைதியானதாக இருந்தது. இந்தக் காலத்திலேயே மகாபலிபுரம் என்னும் மாமல்லபுரம் உருவாக்கப்பட்டது. கைலாசநாதர் கோயிலும் உருவாக்கப்பட்டது.
இவரது காலத்திற்குப் பின் இவரது மகனான இரண்டாம் பரமேஸ்வரவர்மன் ஆட்சிக்கு வந்தார். இவர் குறைந்த காலமே ஆண்டார். இரண்டாம் விக்கிரமாத்தனுடன் நடந்த போரில், பெருத்த சேதம் ஏற்பட்டது. பின்னர் நடந்த போரில் கங்க மன்னனான ஸ்ரீபுருஷனால் கொல்லப்பட்டார். இதன் பின்னர், இரண்டாம் பரமேஸ்வரனின் நேரடி வாரிசல்லாத இரண்டாம் நந்திவர்மன் பதவிக்கு வந்தார்.
இந்தக் காலகட்டத்தில் அரேபியர்கள் இந்தியாவுக்குள் புகுந்து வடக்குப் பகுதிகள் சிலவற்றைக் கைப்பற்றி, தெற்கு நோக்கி நகரத்துவங்கியிருந்தனர். ஆனால் சாளுக்கியர்கள் அவர்களை தடுத்திருந்தனர்.
இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தன், பாண்டியன் மாறவர்மன் ராஜசிம்மன் மற்றும் அவர்கள் படையில் இருந்த கங்க மன்னன் ஸ்ரீபுருஷன் ஆகியோர் சேர்ந்த கூட்டணியை இரண்டாம் நந்திவர்மனால் எதிரிக்க முடியவில்லை. அவர் போரில் அவர் தோற்கடிக்கப்பட்டு காஞ்சி சாளுக்கியர்கள் வசம் மீண்டும் சென்றது.
ஆனால் விக்கிரமாதித்தனின் நோக்கம் முதலாம் நரசிம்மவர்ம பல்லவரிடம் சாளுக்கியகியர்கள் அடைந்த களங்கத்தைப் போக்குவதாகவே இருந்தது. அவர் தங்கள் முன்னோர் பல்லவ தேசத்திலிருந்து எடுத்துச் சென்ற பொருளையும் பொன்னையும் திருப்பி அவர்களுக்கே அளித்து, கைலாசநாதர் கோயிலில் இச்செய்தியை கன்னடத்தில் குறிப்பிட்டு விட்டு தன் சொந்த தேசத்திற்குச் சென்று விட்டார்.
ஆனால் அதன் பின்னரும் பல்லவர்களுக்கும் பாண்டியர்களுக்குமான போர் தொடர்ந்தது. பின்னர் பாண்டியர்களுக்கும் சாளுக்கியரின் படையில் இருந்த கங்கர்களுக்கும் போர் நடந்தது. இரண்டாம் விக்கிரமாத்தரின் மகனான இரண்டாம் கீர்த்திவர்மன் மீண்டும் பல்லவர்கள் மேல் போர் தொடுத்தார்.
இப்படித் தொடர்ச்சியாக பல போர்கள் எட்டாம் நூறாண்டின் இரண்டாம் காலாண்டில் நடந்துக் கொண்டிருந்தன. பாண்டியர்களும் கங்கர்களும் தங்களுக்குள் திருமண உறவு ஏற்படுத்திக் கொண்டு இணைந்தனர். இந்தச் சமயத்தில் இரண்டாம் கீர்த்திவர்மனின் பராக்கிரமம் குன்றி அவர் ராஷ்டிரகூடர்கள் அரசனான தந்திதுர்காவிடம் தோற்றார். இரண்டாம் கீர்த்திவர்மருடன் மகத்தான சாளுக்கிய சாம்ராஜ்யம் முடிவுக்கு வந்தது. ராஷ்ட்ரகூடர்கள் ஆதிக்கத்துக்கு வந்தனர்.
ஆனால் பல்லவர்களுக்கும் பாண்டியர்களுக்குமான போர் நின்றபாடில்லை. இரண்டாம் நந்திவர்மன் கங்க மன்னன் ஸ்ரீபுருஷனை பொது யுகம் 760 ஆம் ஆண்டு வாக்கில் வென்றார். ஆனால், அவர் பாண்டியன் மாறவர்மன் ராஜசிம்மனின் மகனான வரகுணபாண்டியனிடம் போது யுகம் 767 ஆம் ஆண்டு, காவிரிக்கு கிழக்கே அமைந்த பெண்ணாகடம் என்ற இடத்தில் நடந்த போரில் தோற்றார்.
அதன் பின்னர் அவரால் பாண்டியர்களை வெல்ல முடியவில்லை.
எட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்குள் ராஷ்ட்ரகூடர்கள் வெங்கி, மாளவம், கூர்ஜரம், வங்கம், கன்னவுஜ், போன்ற பகுதிகளை வென்றுவிட்டனர். எட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ராஷ்ட்ரகூட பேரரசை மூன்றாம் கோவிந்தன் ஆண்டுக் கொண்டிருந்தார். கிழை சாளுக்கியர்கள் ராஷ்ட்ரகூட அரசுக்கு அடங்கிய சிற்றரசாக செயல்பட்டனர்.

ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் தென்னகம்
ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதி முழுவதும் பாண்டியர்களின் வளர்ச்சி காலம் என்றே சொல்ல வேண்டும். இரண்டாம் நந்திவர்மனை வென்ற பின்னர், வரகுணபாண்டியன் சேர நாட்டைச் சேர்ந்த வேநாடு (திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தின் கிழக்குப் பகுதி), கொங்கு மண்டலம், தஞ்சை, திருச்சி பகுதி ஆகியவற்றைக் கைப்பற்றினார். அவர் பின்னர் வந்த அவரது மகனான ஸ்ரீமாறன் ஸ்ரீவல்லபன் இலங்கை மீது படையெடுத்து இலங்கையையும் கைப்பற்றினார்.
இந்தக் காலத்தில் பல்லவர்கள் தங்கள் ஆதிக்கத்தின் பெரும் பகுதியை பாண்டியர்களிடம் இழந்து, காஞ்சியைச் சுற்றிய சிறிய பகுதியை மட்டுமே ஆண்டு வந்தனர். இரண்டாம் நந்திவர்மனின் மகன் தந்திவர்மன் (தந்திதுர்கா அல்ல) அப்போது பல்லவ மன்னராக இருந்தார்.
பெரும் வலிமை கொண்ட ராஷ்ட்ரகூடர்களின் பார்வை பல்லவர்களின் மீது திரும்பியது. மூன்றாம் கோவிந்தன், தந்திவர்மனை வென்று காஞ்சியைக் கைபற்றினார். ஆனால் அதோடு நிற்காமல் வேங்கி தேசத்தை வெல்லப் போய்விட்டான்.
தந்திவர்மன் கோவிந்தனுக்கு அடங்கி வாழ வேண்டியிருந்தது. தந்திவர்மனுக்குப் பின் மூன்றாம் நந்திவர்மன் ஆட்சியில் இருந்தார். இந்தக் காலத்தில் பல்லவர்களுக்கும் ராஷ்டிரகூடர்களுக்கும் திருமண சம்பந்தம் கொள்ளும் அளவு உறவு மேம்பட்டிருந்தது. மூன்றாம் நதிவர்மனுக்கும் ராஷ்ட்ரகூட இளவரசியான சங்க்காவுக்கும் திருமணம் நடந்தது. இவர்களுக்குப் பிறந்த மகன் நிருபத்துங்கன் பட்டத்து இளவரசனாக அறிவிக்கப் பட்டிருந்தான். இவனைத் தவிர நந்தி வர்மனுக்கு, மற்ற ராணிகள் மூலமாக அபராஜிதன், கம்பவர்மன் என்று இரு மகன்களும் இருந்தனர்.
மூன்றாம் நந்திவர்மனுக்கும் ஸ்ரீமாறனுக்கும் இடையே நடந்த போர்களில் வெற்றி தோல்வி மாறி மாறி வந்தது. தெள்ளாறு என்னுமிடத்தில் நடந்த போரில் நந்திவர்மன் வெற்றி பெற்று மதுரை வரை ஸ்ரீமாறனை விரட்டினார். பின்னர் பொதுயுகம் 859 ஆம் ஆண்டு கும்பகோணம் அருகே நடந்த போரில் ஸ்ரீமாறன் பல்லவர்களை வென்றார். அந்தப் போருக்குப் பின் நந்திவர்மனின் மகன் நிருபத்துங்கன் பல்லவர்களின் அரசனானார். தன் தந்தையின் தோல்விக்குப் பழிவாங்கும் பொருட்டு நிருபத்துங்கன் அரசிலாற்றங்க்கரையில் நடந்த போரில் ஸ்ரீமாறனை வென்றார். காயங்கள் காரணமாக இறந்த ஸ்ரீமாறனைத் தொடர்ந்து இரண்டாம் வரகுணபாண்டியன் பாண்டியர்களின் அரசனானார்.
பாண்டியர்களுக்கு எதிரான போரில், மூன்றாம் நந்திவர்மனுக்கும் நிருபதுங்கனுக்கும் துணையாக தமிழ் சோழர்கள், ராஷ்ட்ரகூடர்கள், கங்கர்கள் இருந்தனர். இந்த சமயத்தில் தான் தமிழ் சோழர்கள் முதன் முதலில் வெளிச்சத்திற்கு வந்தார்கள்.
இந்தக் காலத்தில் தமிழ் சோழர்கள் முற்றிலுமாக வலிமை இழந்து சிறு சிற்றூரை மட்டுமே ஆளும் அரசர்களாக இருந்தனர். இந்தக் காலகட்டத்தில் விஜயாலய சோழன் பழையாறை என்ற ஊரை தலைமையகமாக ஆண்டுக் கொண்டிருந்தார்.
களப்பிரர்களின் சிறிய பிரிவான முத்தரையர்கள் தஞ்சையில் சிறிய அரசாக ஆட்சி செய்துக் கொண்டிருந்தனர்.
இவ்விருவருமே போரின் போது தங்கள் ஆதரவை பல்லவர்களுக்கு அளித்து வந்தனர். ஆனால் ஒரு நிலையில் முத்தரையர்கள் தங்கள் ஆதரவை பல்லவர்களுக்கு அளிக்காமல் பாண்டியர்களுக்கு மாற்றிக் கொண்டனர். இந்த சமயத்தில் விஜயாலய சோழன் போது யுகம் 850 வாக்கில் தஞ்சையைத் தாக்கி கைப்பற்றினார். அப்போது தான் தஞ்சை முதன் முறையாக பிற்கால சோழர்கள் வசம் வந்தது. இந்த வெற்றியிலிருந்து தான் சோழர்களின் வெற்றிப் பயணம் துவங்குகிறது. ஆனால் அந்த வெற்றியை நிலை நிறுத்தியது திருப்புயம்பியம் போர் தான்.


ஹிந்துத்வ சிறுகதைகள் - வாசிப்பனுபவம்.


ஒரு சித்தந்தத்தின் சாரத்தை எடுத்துச் சொல்வதற்கு பல மார்கங்கள் இருக்கின்றன. உரைகள், தொடர் பேச்சுகள், கதையாடல்கள், காவியங்கள், கலை வடிவங்கள் என பல மார்கங்களும் கையாளப்படுகின்றன. அவ்வகையில், கதைகளின் மூலம் ஒரு சித்தாந்தத்தின் சாரத்தை விளக்க முனையும் ஒரு பிரசார புத்தகத்தைப் படிக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. அரவிந்தன் நீலகண்டன் எழுதிய ஹிந்துத்வ பிரசார கதைகள் என்ற தொகுதியை முழுவதுமாக வாசித்தேன்.  இக்கதைகளை நான் ஏற்கனவே தனித்தனியாக படித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஒரு தொகுதியாக படிக்கும் போது கிடைக்கும் அனுபவமே தனி தான். அவ்வனுபவங்களின் பதிவே இது. 

ஆவணப்படுத்தப்படாத சரித்திரமாகவே இருந்து வந்த இந்தியாவின்  சரித்திரமானது பல்வேறு காவியங்கள் வாயிலாகவும், இதிகாசங்கள் வாயிலாகவும் சாமானிய மனிதன் அறியும் வகையில் தலைமுறை தலைமுறையாக கடத்தப்பட்டிருக்கிறது. அகாவியங்கள்  காரணமாகவே, 21 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழும் ஒரு எளிய பாமரனாலும் பொது யுகம் தோன்றுவதற்கு பல ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் முன்பு வாழ்ந்த மண்ணின் மகத்தான மைந்தர்களைப் பற்றிய அறிந்திருக்க முடிகிறது (அதில் பல்வேறு விதமான கற்பனாவாதங்களும் கலந்தே இருந்தன என்பது மறுப்பதிற்கில்லை – ஆனால் காலவெள்ளத்தில் முற்றிலும் மறக்கப்படவில்லை என்பது மிக முக்கியமான சாதனை). கலாசார பழக்கங்களும் இவ்வளவு காலமாக பெரிதாக அழிந்துவிடவில்லை. இதனாலேயே, வரலாற்று ஆய்வாளர் ஏ எல் பாஷம், “உலகத்திலேயே இந்தியர்களும் சீனர்களும் மட்டுமே தம் பழம் பாரியத்தோடு அற்றுப்போகாத கலாசார தொடர்பிலிருக்கிறார்கள்” என அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார்..

1784 ஆம் ஆண்டு சர் வில்லியம் ஜோன்ஸ் என்ற கிழக்கிந்திய நீதிபதி, துவக்கிய “ஏஷியாடிக் சொசைட்டி” வாயிலாகவே இந்திய காவியங்களை பிற மொழியாக்கம் செய்யும் பணி துவங்கியது. இதுவே இந்திய வரலாற்றை ஆவணப்படுத்த ஏற்பட்ட முதல் முயற்சி என சொல்லலாம். இதன் பின்னர் 19ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கம்வரை நிகழ்ந்த முயற்சிகள் அனைத்துமே, இந்தியாவின் காவிய மரபை ஆவணப்படுத்தும் முயற்சியாகவே இருந்தன. ஆனால் இவ்வாவண முயற்சியே பின் தோன்றிய மேற்கத்திய இந்திய-ஆய்வாளர்களின் தலைமுறையின் பணிகளுக்கு அடித்தளமாக அமைந்தது. அது மட்டுமன்றி, இவற்றின் வாயிலாக எழுப்பப்பட்ட இந்தியா குறித்த சித்திரம் இந்தியா குறித்த பல முன்முடிவுகளுக்குக் காரணமாக இருந்தன.
உதாரணமாக, சர் வில்லியம் ஜோன்ஸ் 1789ஆம் ஆண்டு மொழிபெயர்த்த சாகுந்தலம், பின்னர் 1792 ஆம் ஆண்டு மொழிபெயர்த்த கீத கோவிந்தம் போன்ற பணிகளின் வாயிலாக, சமகால இந்தியா தன் பழம் பெருமைகளிலிருந்து விலகி சீரழியும் ஒரு சமுகம் என்றும், அதைக் காக்க மேற்கத்திய சிந்தனையாலேயே முடியும் என்ற முன் முடிவையே அவர் வைத்தார். அவரும் அவர் பின்னர் தோன்றிய ஜெர்மனிய, இந்திய-ஆய்வாளர்களின் (ஹெர்டர் (Johann Gottfried Herder) ,ஷ்லேகல் (Wilhelm von Schlegel), மேக்ஸ் முல்லர்) ஆக்கங்கள் இந்தியாவின் பழம் பெருமைகளை மிக உயர்வாகப் பேசினாலும், வில்லியம் ஜோன்ஸ் முன்வைத்த “சிதையும் இந்தியா” என்ற சித்தாந்தத்தையே கட்டமைத்தது.

இவர்களுக்கு இந்தியாவை அணுகுவதில் இருந்த மிகமுக்கிய சிக்கல் இந்து மதம்.  அவர்களுக்கு அவர்களின் சமகாலத்தில் இந்தியாவில் நிலவிய மத ரீதியான பழக்கங்கள் மூடப்பழக்கவழக்கங்களாகவும், அர்த்தமற்ற மத சடங்காகவுமே இருந்தது. இதற்கு முக்கிய காரணம் அவர்களால் கிருஸ்துவத்தைத் தாண்டிய மேலான, பழமையான மத அமைப்பு இருக்கும் சாத்தியத்தை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதனாலேயே அவர்கள் இந்து மதத்தின் துவக்கத்தை பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்திற்கு அருகிலேயே நிறுத்தினர். இந்தியாவில் கிருஸ்துவ மிஷனரி அமைப்பை முறையாக உருவாக்கி இந்தியர்களை கிருஸ்து மார்கத்திற்கு திருப்ப வேண்டும் என்ற முணைப்பில் வில்லியம் வில்பர்ஃபோர்ஸ் 1813 இந்தியாவில் மிஷனரிகள் அனுமதிக்கப்படுவதற்கான சட்ட திருத்தத்தை கொண்டு வர மூன்று மணி நேர தொடர் வாதத்தை முன்வைத்து இதன் காரணமகவே. அதில் வெற்றியும் கண்டார். அவரைப் பொருத்தவரை, இந்தியா என்பதும் இந்து மதம் என்பது இரு வேறு விஷயங்களில்லை. இந்து மதம் என்பது மிகவும் கொடுரமான, இரக்கமற்ற , காமவெறி கொண்ட ஒரு அமைப்பு. அதனால், மிகவும் கருணையும், தூய்மையும் கொண்ட கிருஸ்துவ மதத்தைக் கொண்டு இந்தியாவை தூய்மைப் படுத்தவேண்டும் என்பதே அவர் வாதம். 

வில்லியம் வில்பர்ஃபோர்ஸ் முன்வைத்த வாதமும், அதன் விளைவாக கிழக்கிந்திய கம்பெனி, மிஷனரிகளுக்கு அதிகாரபூர்வமாக கதவுகளை திறந்து விட்டதும், ஏதோ அறியாமையால் நிகழ்ந்ததில்லை. அது ஒரு திட்டமிட்ட அரசியல். மதத்தைப் பரப்புவதற்கும், பின்னர் அம்மதத்தின் வாயிலாக பிரிந்த மக்களை தேசிய சிந்தனைகளில் கலக்க விடாமல் செய்வதற்கும் வகுக்கப்பட்ட திட்டமாகவே இதைக் கருத வேண்டும். இது காந்தியின் சத்திய சோதனையில் காலிசரனைப் பற்றிய அவரது கருத்தாக வெளிப்படும் வரிகளில் புலனாகும் (”எனக்கு சராசரி இந்திய கிருஸ்துவரிடம் இருந்த அவநம்பிக்கை அவர் மேல் இல்லை”). தேசியத்திற்காக துணைபோவதாகக் கருதப்பட்ட சில மிஷனரிகள் இந்தியாவை விட்டே விலக்கப்பட்டன. ஆனால், இதையும் தாண்டி  இந்திய சுதந்திர போரட்டத்தில்  இந்திய கிருஸ்துவர்களின் பங்கும் இருந்திருக்கிறது.  உதரணமாக, பாபு காலிசரன் பானர்ஜி (”என்னை இயேசுவின் பாதைக்கு திரும்புவதற்கு இவராலும், அழுத்தமான காரணங்களைத் தர இயலவில்லை” என்கிறார் காந்தி), ரமாபாய் சரஸ்வதி, பிரம்மபந்தோ உபாத்யாய், பால் ராமசாமி ஆகியோரைக் குறிப்பிடமுடியும்.
இந்தப் பிண்ணனியில் தான் நாம் தமஸோ மா என்ற நீள்-சிறுகதையில் வரும் ஹென்றி வொயிட்ஹெட் பேசும் வசனங்களை அணுக வேண்டும். 

இத்தொகுதியின் பலம் மற்றும் பலவீனம் இதுவே. இக்கதைகளின் ஊடாக முன் வைக்கப்படும் கருத்துகள் சிலவற்றை அணுக நாம் அதன் பின்புலங்களைத் தேடிச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அவற்றை தேவைப்படும் இடங்களில் குறிப்புகளாக அரவிந்தன் தந்திருக்கிறார். ஆனால் மேம்போக்காக படிக்க விரும்பும் ஒரு வாசகன் இக்கதைகளை எளிதாக பிரச்சாரம் என்ற ஒற்றை வார்த்தையோடு கடந்து சென்று விட முடியும். அப்படி கடந்து செல்லக்கூடிய தகுதியில் எழுதப்பட்டவை என நான் கருதுவன “விலக்கப்பட்ட மலர்”, ”சாட்சி” ஆகிய சிறுகதைகளை மட்டுமே – இவை இரண்டும் முறையே கிருஸ்துவ கூட்டமைப்பில் நிகழும் நிகழ்த்தப்படும் அதிகார துஷ்பிரயோகத்தையும், மதமாற்றத்தின் பிண்ணனியில் நிகழ்த்தப்படும் நாடகங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இவை பெரும்பாலும் அநேகருக்கு உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போல் தெரிவதும், மேலும் இந்நிகழ்வுகள் கிருஸ்துவ மதம் சார்ந்தவை மட்டுமேயன்றி இருப்பதாலும், இவற்றை ஒரு பொருட்டாக என்னால் எடுத்துக் கொள்ள இயலவில்லை.

அரவிந்தனின், இத்தொகுதியில் இருக்கும் சிறுகதைகளை இரண்டு வகைக்குள் அடக்கி விடலாம். இந்து தேசிய சிந்தனை மற்றும் கிருஸ்துவ மத விமர்சனம். அதுவே பிரசாரத்தின் நோக்கமாக இருக்க முடியும். இதை வெளிப்படையாகவே அவர் முன்வைக்கிறார். ஆனால், மற்ற பிரசாரத்திலிருந்து இக்கதைகள் மாறுபடும் புள்ளி ஒன்று உண்டு - இக்கதைகளில்  துவேஷத்தைக் காட்டிலும், தேசமே அதிகம் முன்னிறுத்தப்படுகிறது. 

ஹிந்துத்வத்தின் மிக முக்கியமான அடிப்படையான சாதிகளைக் கடந்த நேசம் “பால்” மற்றும் “அமுதம்” ஆகிய கதைகளுக்கு ஆதாரக் கரு. “தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ பிறப்பால சக மனுசனை ஒதுக்கி வைக்கிற மகா பாவ காரியத்தை பகவான் பெயராலே தலைமுறை தலைமுறையா செய்றதுக்கான ஒரு சின்ன பிராயச்சித்தம்” என்ற வரிகள் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் உண்மையான மனிதத்தை பெரும்பாலும் யாரும் வெளிச்சம் போட்டுக்காட்டுவது கிடையாது. அக்காரணத்தால் மட்டுமே அந்தணர்களின் ஆதிக்கத்தின் மொத்த உருவாக்கமே இந்து மதம் என்ற மிகப்பெரிய மாய பிம்பம் 19ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் எழுந்து, பின்னர் இந்த பிம்பமே 20ஆம் நூற்றாண்டின் கடைசி இரண்டு பத்தாண்டுகள் வரை வளர்ச்சி பெற்றது. 

சுமைதாங்கி அற்புதமான கதை. இது இன்றைய தேதியில் இந்து மத நம்பிக்கையாளர்கள் முன் மத மாற்றத்திற்கு கருவியாக வைக்கப்படும் மிகப்பெரிய வரலாற்று  திரிபை திட்டவட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.

மதம் சிறுகதை ஒரு சிறிய ஒளிகீற்று போன்று தோன்றுகிறது. அது பல செய்திகளை பூடகமாக சொல்லிச் செல்கிறது. கிருஸ்துவிற்கு முந்தைய காலத்திலிருந்தே கிழக்கிற்கும் மேற்கிற்கும் இருந்த வர்த்தக உறவு, அக்காலத்தில்இந்திய ஞான மரபு அலெக்சாண்ட்ரியா வரை விரிந்திருந்த உண்மை, தெரெப்யூட், எஸ்ஸீன், மற்றும் நஸரீன் ஆகிய இனக்குழுக்குகள் (பின்னர் அவற்றின் கிளை குழுக்கள்) ஆகியவற்றின்  வெளிப்பாடுகள் பற்றிய செய்தியை இலை மறை காயாகச் சொல்லிச் செல்கிறது.


இந்தத் தொகுதியின் மிக உன்னதமான சிறுகதை என நான் கருதுவது "யாதுமாகி" சிறுகதையைத் தான். இதை நீங்கள் ஒரு பிரசார கதையாக அணுகத் தேவையில்லை. இதன் வடிவமைப்பை கொஞ்சம் செப்பனிட்டால், இந்தத் தொகுதியில் இடம் பெற்றிருக்காவிட்டால் கூட இந்த சிறுகதையின் வீச்சில் நீங்கள்  கலங்கி விடுவீர்கள். அற்புதமான சிறுகதையாக மாறியிருக்கும் இக்கதை. உண்மையில், இப்போது இருக்கும் வடிவத்தில் கூட  மன எழுச்சியை தர வல்லது.

எனக்கு இத்தொகுதியிலிருக்கும் கதைகளில் இருக்கும்  பிரச்சனை இது தான் - இவை அனைத்தையும் சிறுகதை என்ற வரையறைக்குள் நீங்கள் வைத்துப் பார்க்க முடியுமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால்,
அந்த அளவுகோலும் இதற்குத் தேவையில்லை. ஏனெனில், இது ஒரு சிறுகதை தொகுதியன்று. அரவிந்தன் ஒரு சிறுகதையாளரும் அல்லர். இவை முழுக்க முழுக்க தேசிய சிந்தனைகளும், ஹிந்துத்தவ சாரங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட புனைவுகளின் தொகுதி இது. அம்மட்டே.

இந்த வடிவத்தை அரவிந்தன் தன் எழுத்து பாணியாக வரித்துக் கொண்டால், மிக சவுகரியமாக இருக்கும். அவரின் கட்டுரைகளை தொடர்ந்து வாசித்தவர்களுக்கு நான் சொல்வதன் காரணம் புரியலாம். சாமானியனுக்கு அதிகம் அறிமுகமில்லாத வெளிகளை பேசு பொருளைக் கொண்ட கட்டுரைகளை அடர்த்தியான மொழியில் எழுதக்கூடிய அரவிந்தனின் இக் கதைகள் மிகவும் எளிமையாக கடைநிலை வாசகனையும் அடையும் தன்மை கொண்டவை. உண்மையில், இவ்வகை எழுத்தே அரவிந்தனை பலரிடமும் கொண்டு செல்லும். இது போன்ற புனைவும், பின்னர் அதைத் தொடர்ந்த கருத்துகள், தொடர்புடைய வரலாற்றுக் குறிப்புகள் மற்றும் கட்டுரைகள் மூன்றும் கலந்த ஒரு புனைவு வகை, அரவிந்தனின் பாணியாகக் கூட அமையலாம். அது அரவிந்தன் போன்ற அபூர்வமான ஆளுமையின் சிந்தனைகளை பலரும் எற்றுக்கொள்ள வழி செய்யும்.


பின் இணைப்புகள்.

பாபு காலிசரன் பானர்ஜி பற்றி காந்தி
http://www.mkgandhi.org/autobio/chap72.htm

வில்லியம் வில்பர்ஃபோர்ஸ் ஆற்றிய உரை https://books.google.co.in/books?id=tv76IENjt6AC&pg=PA214&lpg=PA214&dq

தமிழ்ப் புத்தங்களின் விலை குறித்து


புத்தக விலை குறித்து ஏகப்பட்ட விவாதங்கள் facebookஇல் நடந்துக் கொண்டிருக்கின்றன. விலை அதிகம், லாப நோக்கில் நடத்தப்படும் துஷ்ட பதிப்பகங்கள், காஃபிக்கு காசு கொடுக்க மாட்டியா,  என ஏகப்பட்ட சர்ச்சைகள் இரு தரப்பிலும்.

நான் அறிந்தவரை இன்றைய தமிழ்ச் சூழலில் புத்தகத்தை மிகக்குறைந்த விலையில் வியாபாரம் செய்வது என்பது சாத்தியமில்லாத ஒன்றாகவே நான் பார்க்கிறேன். யாரேனும் புரவலர்கள் வந்தால் சாத்தியப்படலாம்.

இந்தக் கருத்தை நான் சொல்வது என் சொந்த அனுபவத்தினாலேயே. தமிழில் ஒரு பதிப்பகத்தைத் துவக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் எனக்குமிருந்தது (அனேகமாகப் புத்தகங்களை ரசிக்கும் எவருக்குமே இருக்கும்).ஆனாலும், புத்தகங்கள் யானை விலை குதிரை விலை விற்கிறார்கள் என்ற கருத்தை நான் 2005-06 முதலே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். இன்றும் அந்தக் கருத்தில் மாற்று இல்லை. அதற்காக நான் புத்தகப் பதிப்பகங்களை குறை கூறமுடியாது.


என் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து சொல்கிறேன். 2010 ஆம் ஆண்டு நான் ஆரம்பித்தது letsturnanewleaf.blogspot.com என்ற வலைபக்கம். இது ஒரு சோதனை முயற்சி, community library - தமிழில் சுமுக நூலகம் என்ற திட்டம். இதில் நீங்கள் உங்கள் புத்தகங்களை உங்களுக்கு விருப்பமான விலையில் வாடகைக்குக் கொடுக்கலாம். எப்படி நீங்கள் புத்தகத்தை வேண்டியவர்களுக்குத் தருவீர்கள் என்பது உங்கள் சாமர்த்தியம். இது இலவசமாக அளிக்கப்படும் சேவை. நானே நேரில் சென்று புத்தகத்தை கொடுத்துப் பின்னர் அவர்களிடமிருந்துப் பெற்று வந்தேன்.

பின்னர் இந்த திட்டத்தின் நோக்கம் பற்றி அறிந்து ஞான பாஸ்கரன் அவருடைய புத்தகங்களையும் இணைத்தார். கிழக்கு பதிப்பகம் ஏறத்தாழ 40 புத்தகங்கள் தந்தனர், தூலிகா பதிப்பகம் 10 புத்தகங்கள் தந்தனர். இவை அனைத்துமே வாசகர்களை ஊக்குவிக்க. இது குறித்து ஜெயமோகன் தன் பதிவில் குறிப்பிட்டார். பாரா தனிப்பதிவு எழுதினார்.

யோசித்துப் பாருங்கள், புத்தகம் இலவசமாகப் படிக்கக் கிடைக்கும், வேண்டிய நேரத்தில் உங்களைத் தேடியே வந்து கொடுப்பேன், உங்களிடமிருந்து நானே பெற்றுக் கொள்வேன். அப்படிப் பட்ட திட்டத்தில் எவ்வளவு பேர் புத்தகங்களைப் பெற்றிருப்பார்கள் என நினைக்கிறீர்கள் - மிஞ்சிப் போனால் 15 புத்தகங்கள் - 3-4 பேர் - ஆறு மாத காலத்தில் ! அதன் பின்னர் இதைத் தொடர்ந்து நடத்த முடியாது என்று கை விட்டேன். அந்த சமயத்தில் சில நண்பர்கள் கிடைத்தார்கள் - நல்ல அனுபவம் கிடைத்தது என்ற அளவில் இந்த முயற்சி முடிந்தது. இத்தனைக்கும் என் முதலீடு ஒரு பைசா கிடையாது - உடலுழைப்பு மட்டுமே. ஞான பாஸ்கரன் இப்போது எங்கிருக்கிருக்கிறார் என எனக்குத் தெரியாது. இந்தப் பதிப்பகங்கள் தந்த புத்தகத்தை எல்லாம் நூலகத்திற்கு “அந்தந்தப் பதிப்பகங்கள் கொடுத்த நன்கொடை” என முதல் பக்கத்தில் எழுதி நன்கொடையாகக் கொடுத்துவிட்டேன். வலைதளம் இன்னும் இருக்கிறது - வேண்டுமானால் எவ்வகையான புத்தகங்கள் கொடுக்கப்பட்டன என்பதை நீங்களேப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

ஆதலால் புத்தகப் பதிப்பகங்கள் லாபகரமாக நடப்பதற்கு மிகவும் கஷடப்படுவார்கள் என்ற முடிவுக்கு நான் வந்து விட்டேன். பதிப்பகம் துவக்கும் என் கனவையும் மூட்டைக் கட்டிவிட்டேன்.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் புத்தகப் பதிப்பை ஒரு வியாபாரமாக நடத்த அசாதாரணமான துணிச்சலும், பண பின்புலமும் வேண்டும். இவை இரண்டும் எனக்குக் கிடையாது என்பதால், புத்தகப் பதிப்பகம் தொடங்க வேண்டும் என்ற என் ஆவலை ஆவலாக மட்டுமே வைத்துக் கொண்டேன். செயல் வடிவம் காட்டுவது வேறு.

இன்றைக்குப் புத்தகம் குறைவான விலையில் விற்கப்படல் வேண்டும் என்று facebookஇல் சண்டை போடுபவர்கள் 1000 பேர் இருப்பார்களா (அதிக பட்சமாகத் தான் சொல்கிறேன் என்று அறிவேன்). அவர்களுக்குத் தேவையான ஏதேனும் ஒரு புத்தகம் மிகக் குறைந்த விலைக்கு அவர்களுக்கு கிடைக்க வேண்டும் என்று எதிர் பார்க்கிறார்கள். தப்பே இல்லை. ஆனால் வியாபாரி தன்னை சிலுவையில் அறைந்துக் கொண்டு அவ்விலைக்குத் தர வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது எவ்வகையில் நியாயம்.

எனக்குத் தெரிந்து புத்தகப் பதிப்பாளர்களிடம் முன்வைக்கப்படும் கேள்வியில் ஒன்று கூட ஆடை தயாரிப்பவர்களிடமும், கைப்பேசி தயாரிப்பவர்களிடமும் முன்வைக்கப்படுவதில்லை. அப்படி வைக்கவும் முடியாது. ஏனெனில் புத்தகப்பதிப்பளர்களுக்கும் ரோட்டோரமாக கீரைக் கடை வைத்திருக்கும் பாட்டிக்கும் பெரிய வித்தியாசம் கிடையாது. இங்கு முதலாளிகள் அனைவரும் அணுகும் விதத்தில் இருக்கிறார்கள்.  தெருவுக்கு வந்து தன் பண்டத்தை விற்பனை செய்ய வேண்டிய சூழல் இருக்கிறது. அதனால் வாங்குபவர்கள் அவர்கள் இஷ்டத்துக்கு பேரம் பேச முடிகிறது. வியாபாரம் படியவில்லை என்றால் புத்தகத்தை என்ன செய்வது ? Inventory manage செய்ய வேண்டுமே. அதற்காகவாவது விற்கவே பதிப்பாளர்கள் முற்படுவார்கள்.

நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது, எஸ் வைத்திஸ்வரனின் உதய நிழல் கவிதை தொகுப்பை 2 ரூபாய் கொடுத்து 2003 அல்லது 2004 ஆண்டு நான் புத்தகக் கண்காட்சியில் வாங்கினேன். 1970இல் வெளியான பதிப்பு. யோசித்துப் பாருங்கள் அந்தக் காலத்தில் 2 ரூபாய் கொடுத்து அதை வாங்க யாரும் தயாராக இல்லை 34 வருடம் கழித்து எந்த மதிப்புமில்லாத 2 ரூபாய்க்கு ஒரு அருமையான கவிதைத் தொகுதி விற்கப்படுகிறது. இது தான் நிதர்சனமான சூழல்.

அப்படிக் கேள்வி கேட்பதில் தவறேதும் இல்லை. ஆனால் அதை ஒரு குறிப்பிட்ட துறையின் தொழிலதிபர்கள் மீது திணித்து அவர்கள் மீது சேவை, பரிவு போன்ற விழுமியங்களைத் திணித்து விலை குறைப்பு செய்ய முயற்சி செய்வது முற்றிலும் நியாயமற்ற செயலாக நான் பார்க்கிறேன்.

புத்தகத்தின் விலை அதிகம் என்று தோன்றினால் வாங்காதீர்கள். பயனாளிகள் இல்லாத பண்டத்திற்கு என்ன மதிப்பு. நான் எனக்குப் பிடித்த/ தேவையான புத்தகத்தை மட்டுமே வாங்குகிறேன். சந்தையில் கிடைக்கும் அனைத்தோடும், அனைத்துப் பிரிவோடும் வாக்குவாதம் செய்வது என் வேலையில்லை. முற்றிலுமாக நிராகரியுங்கள். அல்லது மாற்றுத் திட்டத்தைக் கொண்டு வந்து இம்முதலாளிகளைத் தோற்கடியுங்கள்.

இப்படிக் கேட்பவர்களில் புத்தகம் எழுதியவர்கள் உண்டு, வெளிநாட்டு வாழ் இந்தியர்கள் உண்டு, இலக்கிய தாகம் கொண்டவர்கள் உண்டு. உங்களில் ஏன் சிலர் ராயல்டி வாங்காமல்/ அல்லது மிகக்குறந்த ராயல்டிக்கு எழுதக்கூடாது, அதை உங்களில் சிலர் ஏன் மிகக்குறைந்த விலைக்கு/ லாபத்திற்கு அச்சிட்டுத் தரக்கூடாது, அதை ஏன் மிகக் குறைந்த லாபத்திற்கு விநியோகிக்கக் கூடாது.
மென் பொருள் துறையில் இருப்பது போன்ற open source செயலிகள் அனைத்துமே ப்ரொக்ராமிங் சமுத்தால் உருவாக்கப்பட்டது தான். கட்டற்ற களஞ்சியமாக இன்று பார்க்கப்படும் விக்கிப்பீடியா தகவல்களை இலவசமாகக் கொடுக்கக் காரணம் அதில் சேவையாக முன்வந்து செயல்படுபவர்கள் இருப்பதால் தான். அக்காரணத்தாலேயே ஒரு காலத்தில் 5000 கொடுத்து வாங்கப்பட்ட என்சைக்லோப்பீடியா பிரிட்டாணிக்கா, பலரின் வீட்டுப் புத்தக அறையில் இன்று காணக்கிடைப்பதில்லை.

ஒரு வேளை அப்படிக் கூட்டாக செயல்பட்டால் இன்றைய விலையில் பாதியாக ஏன் இலவசமாகக் கூட நாம் புத்தகங்களைப் படிக்க முடியும். அந்த சூழலில் ஒரு வாசகனாக நானும் உங்களை வாழ்த்தியபடியே ஒரு புத்தகம் வாங்கிப் படிப்பேன்.


ஓம் அவ்வாறே ஆகுக !


 
© 2009 அஞ்சறைப் பெட்டி.
Design by psdvibe | Bloggerized By LawnyDesignz |Ad block added by krishchandru | Distributed by Deluxe Templates | Header photo by Kannan Seetharaman