Adsense

ஹிந்துத்வ சிறுகதைகள் - வாசிப்பனுபவம்.


ஒரு சித்தந்தத்தின் சாரத்தை எடுத்துச் சொல்வதற்கு பல மார்கங்கள் இருக்கின்றன. உரைகள், தொடர் பேச்சுகள், கதையாடல்கள், காவியங்கள், கலை வடிவங்கள் என பல மார்கங்களும் கையாளப்படுகின்றன. அவ்வகையில், கதைகளின் மூலம் ஒரு சித்தாந்தத்தின் சாரத்தை விளக்க முனையும் ஒரு பிரசார புத்தகத்தைப் படிக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. அரவிந்தன் நீலகண்டன் எழுதிய ஹிந்துத்வ பிரசார கதைகள் என்ற தொகுதியை முழுவதுமாக வாசித்தேன்.  இக்கதைகளை நான் ஏற்கனவே தனித்தனியாக படித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஒரு தொகுதியாக படிக்கும் போது கிடைக்கும் அனுபவமே தனி தான். அவ்வனுபவங்களின் பதிவே இது. 

ஆவணப்படுத்தப்படாத சரித்திரமாகவே இருந்து வந்த இந்தியாவின்  சரித்திரமானது பல்வேறு காவியங்கள் வாயிலாகவும், இதிகாசங்கள் வாயிலாகவும் சாமானிய மனிதன் அறியும் வகையில் தலைமுறை தலைமுறையாக கடத்தப்பட்டிருக்கிறது. அகாவியங்கள்  காரணமாகவே, 21 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழும் ஒரு எளிய பாமரனாலும் பொது யுகம் தோன்றுவதற்கு பல ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் முன்பு வாழ்ந்த மண்ணின் மகத்தான மைந்தர்களைப் பற்றிய அறிந்திருக்க முடிகிறது (அதில் பல்வேறு விதமான கற்பனாவாதங்களும் கலந்தே இருந்தன என்பது மறுப்பதிற்கில்லை – ஆனால் காலவெள்ளத்தில் முற்றிலும் மறக்கப்படவில்லை என்பது மிக முக்கியமான சாதனை). கலாசார பழக்கங்களும் இவ்வளவு காலமாக பெரிதாக அழிந்துவிடவில்லை. இதனாலேயே, வரலாற்று ஆய்வாளர் ஏ எல் பாஷம், “உலகத்திலேயே இந்தியர்களும் சீனர்களும் மட்டுமே தம் பழம் பாரியத்தோடு அற்றுப்போகாத கலாசார தொடர்பிலிருக்கிறார்கள்” என அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார்..

1784 ஆம் ஆண்டு சர் வில்லியம் ஜோன்ஸ் என்ற கிழக்கிந்திய நீதிபதி, துவக்கிய “ஏஷியாடிக் சொசைட்டி” வாயிலாகவே இந்திய காவியங்களை பிற மொழியாக்கம் செய்யும் பணி துவங்கியது. இதுவே இந்திய வரலாற்றை ஆவணப்படுத்த ஏற்பட்ட முதல் முயற்சி என சொல்லலாம். இதன் பின்னர் 19ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கம்வரை நிகழ்ந்த முயற்சிகள் அனைத்துமே, இந்தியாவின் காவிய மரபை ஆவணப்படுத்தும் முயற்சியாகவே இருந்தன. ஆனால் இவ்வாவண முயற்சியே பின் தோன்றிய மேற்கத்திய இந்திய-ஆய்வாளர்களின் தலைமுறையின் பணிகளுக்கு அடித்தளமாக அமைந்தது. அது மட்டுமன்றி, இவற்றின் வாயிலாக எழுப்பப்பட்ட இந்தியா குறித்த சித்திரம் இந்தியா குறித்த பல முன்முடிவுகளுக்குக் காரணமாக இருந்தன.
உதாரணமாக, சர் வில்லியம் ஜோன்ஸ் 1789ஆம் ஆண்டு மொழிபெயர்த்த சாகுந்தலம், பின்னர் 1792 ஆம் ஆண்டு மொழிபெயர்த்த கீத கோவிந்தம் போன்ற பணிகளின் வாயிலாக, சமகால இந்தியா தன் பழம் பெருமைகளிலிருந்து விலகி சீரழியும் ஒரு சமுகம் என்றும், அதைக் காக்க மேற்கத்திய சிந்தனையாலேயே முடியும் என்ற முன் முடிவையே அவர் வைத்தார். அவரும் அவர் பின்னர் தோன்றிய ஜெர்மனிய, இந்திய-ஆய்வாளர்களின் (ஹெர்டர் (Johann Gottfried Herder) ,ஷ்லேகல் (Wilhelm von Schlegel), மேக்ஸ் முல்லர்) ஆக்கங்கள் இந்தியாவின் பழம் பெருமைகளை மிக உயர்வாகப் பேசினாலும், வில்லியம் ஜோன்ஸ் முன்வைத்த “சிதையும் இந்தியா” என்ற சித்தாந்தத்தையே கட்டமைத்தது.

இவர்களுக்கு இந்தியாவை அணுகுவதில் இருந்த மிகமுக்கிய சிக்கல் இந்து மதம்.  அவர்களுக்கு அவர்களின் சமகாலத்தில் இந்தியாவில் நிலவிய மத ரீதியான பழக்கங்கள் மூடப்பழக்கவழக்கங்களாகவும், அர்த்தமற்ற மத சடங்காகவுமே இருந்தது. இதற்கு முக்கிய காரணம் அவர்களால் கிருஸ்துவத்தைத் தாண்டிய மேலான, பழமையான மத அமைப்பு இருக்கும் சாத்தியத்தை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதனாலேயே அவர்கள் இந்து மதத்தின் துவக்கத்தை பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்திற்கு அருகிலேயே நிறுத்தினர். இந்தியாவில் கிருஸ்துவ மிஷனரி அமைப்பை முறையாக உருவாக்கி இந்தியர்களை கிருஸ்து மார்கத்திற்கு திருப்ப வேண்டும் என்ற முணைப்பில் வில்லியம் வில்பர்ஃபோர்ஸ் 1813 இந்தியாவில் மிஷனரிகள் அனுமதிக்கப்படுவதற்கான சட்ட திருத்தத்தை கொண்டு வர மூன்று மணி நேர தொடர் வாதத்தை முன்வைத்து இதன் காரணமகவே. அதில் வெற்றியும் கண்டார். அவரைப் பொருத்தவரை, இந்தியா என்பதும் இந்து மதம் என்பது இரு வேறு விஷயங்களில்லை. இந்து மதம் என்பது மிகவும் கொடுரமான, இரக்கமற்ற , காமவெறி கொண்ட ஒரு அமைப்பு. அதனால், மிகவும் கருணையும், தூய்மையும் கொண்ட கிருஸ்துவ மதத்தைக் கொண்டு இந்தியாவை தூய்மைப் படுத்தவேண்டும் என்பதே அவர் வாதம். 

வில்லியம் வில்பர்ஃபோர்ஸ் முன்வைத்த வாதமும், அதன் விளைவாக கிழக்கிந்திய கம்பெனி, மிஷனரிகளுக்கு அதிகாரபூர்வமாக கதவுகளை திறந்து விட்டதும், ஏதோ அறியாமையால் நிகழ்ந்ததில்லை. அது ஒரு திட்டமிட்ட அரசியல். மதத்தைப் பரப்புவதற்கும், பின்னர் அம்மதத்தின் வாயிலாக பிரிந்த மக்களை தேசிய சிந்தனைகளில் கலக்க விடாமல் செய்வதற்கும் வகுக்கப்பட்ட திட்டமாகவே இதைக் கருத வேண்டும். இது காந்தியின் சத்திய சோதனையில் காலிசரனைப் பற்றிய அவரது கருத்தாக வெளிப்படும் வரிகளில் புலனாகும் (”எனக்கு சராசரி இந்திய கிருஸ்துவரிடம் இருந்த அவநம்பிக்கை அவர் மேல் இல்லை”). தேசியத்திற்காக துணைபோவதாகக் கருதப்பட்ட சில மிஷனரிகள் இந்தியாவை விட்டே விலக்கப்பட்டன. ஆனால், இதையும் தாண்டி  இந்திய சுதந்திர போரட்டத்தில்  இந்திய கிருஸ்துவர்களின் பங்கும் இருந்திருக்கிறது.  உதரணமாக, பாபு காலிசரன் பானர்ஜி (”என்னை இயேசுவின் பாதைக்கு திரும்புவதற்கு இவராலும், அழுத்தமான காரணங்களைத் தர இயலவில்லை” என்கிறார் காந்தி), ரமாபாய் சரஸ்வதி, பிரம்மபந்தோ உபாத்யாய், பால் ராமசாமி ஆகியோரைக் குறிப்பிடமுடியும்.
இந்தப் பிண்ணனியில் தான் நாம் தமஸோ மா என்ற நீள்-சிறுகதையில் வரும் ஹென்றி வொயிட்ஹெட் பேசும் வசனங்களை அணுக வேண்டும். 

இத்தொகுதியின் பலம் மற்றும் பலவீனம் இதுவே. இக்கதைகளின் ஊடாக முன் வைக்கப்படும் கருத்துகள் சிலவற்றை அணுக நாம் அதன் பின்புலங்களைத் தேடிச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அவற்றை தேவைப்படும் இடங்களில் குறிப்புகளாக அரவிந்தன் தந்திருக்கிறார். ஆனால் மேம்போக்காக படிக்க விரும்பும் ஒரு வாசகன் இக்கதைகளை எளிதாக பிரச்சாரம் என்ற ஒற்றை வார்த்தையோடு கடந்து சென்று விட முடியும். அப்படி கடந்து செல்லக்கூடிய தகுதியில் எழுதப்பட்டவை என நான் கருதுவன “விலக்கப்பட்ட மலர்”, ”சாட்சி” ஆகிய சிறுகதைகளை மட்டுமே – இவை இரண்டும் முறையே கிருஸ்துவ கூட்டமைப்பில் நிகழும் நிகழ்த்தப்படும் அதிகார துஷ்பிரயோகத்தையும், மதமாற்றத்தின் பிண்ணனியில் நிகழ்த்தப்படும் நாடகங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இவை பெரும்பாலும் அநேகருக்கு உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போல் தெரிவதும், மேலும் இந்நிகழ்வுகள் கிருஸ்துவ மதம் சார்ந்தவை மட்டுமேயன்றி இருப்பதாலும், இவற்றை ஒரு பொருட்டாக என்னால் எடுத்துக் கொள்ள இயலவில்லை.

அரவிந்தனின், இத்தொகுதியில் இருக்கும் சிறுகதைகளை இரண்டு வகைக்குள் அடக்கி விடலாம். இந்து தேசிய சிந்தனை மற்றும் கிருஸ்துவ மத விமர்சனம். அதுவே பிரசாரத்தின் நோக்கமாக இருக்க முடியும். இதை வெளிப்படையாகவே அவர் முன்வைக்கிறார். ஆனால், மற்ற பிரசாரத்திலிருந்து இக்கதைகள் மாறுபடும் புள்ளி ஒன்று உண்டு - இக்கதைகளில்  துவேஷத்தைக் காட்டிலும், தேசமே அதிகம் முன்னிறுத்தப்படுகிறது. 

ஹிந்துத்வத்தின் மிக முக்கியமான அடிப்படையான சாதிகளைக் கடந்த நேசம் “பால்” மற்றும் “அமுதம்” ஆகிய கதைகளுக்கு ஆதாரக் கரு. “தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ பிறப்பால சக மனுசனை ஒதுக்கி வைக்கிற மகா பாவ காரியத்தை பகவான் பெயராலே தலைமுறை தலைமுறையா செய்றதுக்கான ஒரு சின்ன பிராயச்சித்தம்” என்ற வரிகள் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் உண்மையான மனிதத்தை பெரும்பாலும் யாரும் வெளிச்சம் போட்டுக்காட்டுவது கிடையாது. அக்காரணத்தால் மட்டுமே அந்தணர்களின் ஆதிக்கத்தின் மொத்த உருவாக்கமே இந்து மதம் என்ற மிகப்பெரிய மாய பிம்பம் 19ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் எழுந்து, பின்னர் இந்த பிம்பமே 20ஆம் நூற்றாண்டின் கடைசி இரண்டு பத்தாண்டுகள் வரை வளர்ச்சி பெற்றது. 

சுமைதாங்கி அற்புதமான கதை. இது இன்றைய தேதியில் இந்து மத நம்பிக்கையாளர்கள் முன் மத மாற்றத்திற்கு கருவியாக வைக்கப்படும் மிகப்பெரிய வரலாற்று  திரிபை திட்டவட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.

மதம் சிறுகதை ஒரு சிறிய ஒளிகீற்று போன்று தோன்றுகிறது. அது பல செய்திகளை பூடகமாக சொல்லிச் செல்கிறது. கிருஸ்துவிற்கு முந்தைய காலத்திலிருந்தே கிழக்கிற்கும் மேற்கிற்கும் இருந்த வர்த்தக உறவு, அக்காலத்தில்இந்திய ஞான மரபு அலெக்சாண்ட்ரியா வரை விரிந்திருந்த உண்மை, தெரெப்யூட், எஸ்ஸீன், மற்றும் நஸரீன் ஆகிய இனக்குழுக்குகள் (பின்னர் அவற்றின் கிளை குழுக்கள்) ஆகியவற்றின்  வெளிப்பாடுகள் பற்றிய செய்தியை இலை மறை காயாகச் சொல்லிச் செல்கிறது.


இந்தத் தொகுதியின் மிக உன்னதமான சிறுகதை என நான் கருதுவது "யாதுமாகி" சிறுகதையைத் தான். இதை நீங்கள் ஒரு பிரசார கதையாக அணுகத் தேவையில்லை. இதன் வடிவமைப்பை கொஞ்சம் செப்பனிட்டால், இந்தத் தொகுதியில் இடம் பெற்றிருக்காவிட்டால் கூட இந்த சிறுகதையின் வீச்சில் நீங்கள்  கலங்கி விடுவீர்கள். அற்புதமான சிறுகதையாக மாறியிருக்கும் இக்கதை. உண்மையில், இப்போது இருக்கும் வடிவத்தில் கூட  மன எழுச்சியை தர வல்லது.

எனக்கு இத்தொகுதியிலிருக்கும் கதைகளில் இருக்கும்  பிரச்சனை இது தான் - இவை அனைத்தையும் சிறுகதை என்ற வரையறைக்குள் நீங்கள் வைத்துப் பார்க்க முடியுமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால்,
அந்த அளவுகோலும் இதற்குத் தேவையில்லை. ஏனெனில், இது ஒரு சிறுகதை தொகுதியன்று. அரவிந்தன் ஒரு சிறுகதையாளரும் அல்லர். இவை முழுக்க முழுக்க தேசிய சிந்தனைகளும், ஹிந்துத்தவ சாரங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட புனைவுகளின் தொகுதி இது. அம்மட்டே.

இந்த வடிவத்தை அரவிந்தன் தன் எழுத்து பாணியாக வரித்துக் கொண்டால், மிக சவுகரியமாக இருக்கும். அவரின் கட்டுரைகளை தொடர்ந்து வாசித்தவர்களுக்கு நான் சொல்வதன் காரணம் புரியலாம். சாமானியனுக்கு அதிகம் அறிமுகமில்லாத வெளிகளை பேசு பொருளைக் கொண்ட கட்டுரைகளை அடர்த்தியான மொழியில் எழுதக்கூடிய அரவிந்தனின் இக் கதைகள் மிகவும் எளிமையாக கடைநிலை வாசகனையும் அடையும் தன்மை கொண்டவை. உண்மையில், இவ்வகை எழுத்தே அரவிந்தனை பலரிடமும் கொண்டு செல்லும். இது போன்ற புனைவும், பின்னர் அதைத் தொடர்ந்த கருத்துகள், தொடர்புடைய வரலாற்றுக் குறிப்புகள் மற்றும் கட்டுரைகள் மூன்றும் கலந்த ஒரு புனைவு வகை, அரவிந்தனின் பாணியாகக் கூட அமையலாம். அது அரவிந்தன் போன்ற அபூர்வமான ஆளுமையின் சிந்தனைகளை பலரும் எற்றுக்கொள்ள வழி செய்யும்.


பின் இணைப்புகள்.

பாபு காலிசரன் பானர்ஜி பற்றி காந்தி
http://www.mkgandhi.org/autobio/chap72.htm

வில்லியம் வில்பர்ஃபோர்ஸ் ஆற்றிய உரை https://books.google.co.in/books?id=tv76IENjt6AC&pg=PA214&lpg=PA214&dq

தமிழ்ப் புத்தங்களின் விலை குறித்து


புத்தக விலை குறித்து ஏகப்பட்ட விவாதங்கள் facebookஇல் நடந்துக் கொண்டிருக்கின்றன. விலை அதிகம், லாப நோக்கில் நடத்தப்படும் துஷ்ட பதிப்பகங்கள், காஃபிக்கு காசு கொடுக்க மாட்டியா,  என ஏகப்பட்ட சர்ச்சைகள் இரு தரப்பிலும்.

நான் அறிந்தவரை இன்றைய தமிழ்ச் சூழலில் புத்தகத்தை மிகக்குறைந்த விலையில் வியாபாரம் செய்வது என்பது சாத்தியமில்லாத ஒன்றாகவே நான் பார்க்கிறேன். யாரேனும் புரவலர்கள் வந்தால் சாத்தியப்படலாம்.

இந்தக் கருத்தை நான் சொல்வது என் சொந்த அனுபவத்தினாலேயே. தமிழில் ஒரு பதிப்பகத்தைத் துவக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் எனக்குமிருந்தது (அனேகமாகப் புத்தகங்களை ரசிக்கும் எவருக்குமே இருக்கும்).ஆனாலும், புத்தகங்கள் யானை விலை குதிரை விலை விற்கிறார்கள் என்ற கருத்தை நான் 2005-06 முதலே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். இன்றும் அந்தக் கருத்தில் மாற்று இல்லை. அதற்காக நான் புத்தகப் பதிப்பகங்களை குறை கூறமுடியாது.


என் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து சொல்கிறேன். 2010 ஆம் ஆண்டு நான் ஆரம்பித்தது letsturnanewleaf.blogspot.com என்ற வலைபக்கம். இது ஒரு சோதனை முயற்சி, community library - தமிழில் சுமுக நூலகம் என்ற திட்டம். இதில் நீங்கள் உங்கள் புத்தகங்களை உங்களுக்கு விருப்பமான விலையில் வாடகைக்குக் கொடுக்கலாம். எப்படி நீங்கள் புத்தகத்தை வேண்டியவர்களுக்குத் தருவீர்கள் என்பது உங்கள் சாமர்த்தியம். இது இலவசமாக அளிக்கப்படும் சேவை. நானே நேரில் சென்று புத்தகத்தை கொடுத்துப் பின்னர் அவர்களிடமிருந்துப் பெற்று வந்தேன்.

பின்னர் இந்த திட்டத்தின் நோக்கம் பற்றி அறிந்து ஞான பாஸ்கரன் அவருடைய புத்தகங்களையும் இணைத்தார். கிழக்கு பதிப்பகம் ஏறத்தாழ 40 புத்தகங்கள் தந்தனர், தூலிகா பதிப்பகம் 10 புத்தகங்கள் தந்தனர். இவை அனைத்துமே வாசகர்களை ஊக்குவிக்க. இது குறித்து ஜெயமோகன் தன் பதிவில் குறிப்பிட்டார். பாரா தனிப்பதிவு எழுதினார்.

யோசித்துப் பாருங்கள், புத்தகம் இலவசமாகப் படிக்கக் கிடைக்கும், வேண்டிய நேரத்தில் உங்களைத் தேடியே வந்து கொடுப்பேன், உங்களிடமிருந்து நானே பெற்றுக் கொள்வேன். அப்படிப் பட்ட திட்டத்தில் எவ்வளவு பேர் புத்தகங்களைப் பெற்றிருப்பார்கள் என நினைக்கிறீர்கள் - மிஞ்சிப் போனால் 15 புத்தகங்கள் - 3-4 பேர் - ஆறு மாத காலத்தில் ! அதன் பின்னர் இதைத் தொடர்ந்து நடத்த முடியாது என்று கை விட்டேன். அந்த சமயத்தில் சில நண்பர்கள் கிடைத்தார்கள் - நல்ல அனுபவம் கிடைத்தது என்ற அளவில் இந்த முயற்சி முடிந்தது. இத்தனைக்கும் என் முதலீடு ஒரு பைசா கிடையாது - உடலுழைப்பு மட்டுமே. ஞான பாஸ்கரன் இப்போது எங்கிருக்கிருக்கிறார் என எனக்குத் தெரியாது. இந்தப் பதிப்பகங்கள் தந்த புத்தகத்தை எல்லாம் நூலகத்திற்கு “அந்தந்தப் பதிப்பகங்கள் கொடுத்த நன்கொடை” என முதல் பக்கத்தில் எழுதி நன்கொடையாகக் கொடுத்துவிட்டேன். வலைதளம் இன்னும் இருக்கிறது - வேண்டுமானால் எவ்வகையான புத்தகங்கள் கொடுக்கப்பட்டன என்பதை நீங்களேப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

ஆதலால் புத்தகப் பதிப்பகங்கள் லாபகரமாக நடப்பதற்கு மிகவும் கஷடப்படுவார்கள் என்ற முடிவுக்கு நான் வந்து விட்டேன். பதிப்பகம் துவக்கும் என் கனவையும் மூட்டைக் கட்டிவிட்டேன்.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் புத்தகப் பதிப்பை ஒரு வியாபாரமாக நடத்த அசாதாரணமான துணிச்சலும், பண பின்புலமும் வேண்டும். இவை இரண்டும் எனக்குக் கிடையாது என்பதால், புத்தகப் பதிப்பகம் தொடங்க வேண்டும் என்ற என் ஆவலை ஆவலாக மட்டுமே வைத்துக் கொண்டேன். செயல் வடிவம் காட்டுவது வேறு.

இன்றைக்குப் புத்தகம் குறைவான விலையில் விற்கப்படல் வேண்டும் என்று facebookஇல் சண்டை போடுபவர்கள் 1000 பேர் இருப்பார்களா (அதிக பட்சமாகத் தான் சொல்கிறேன் என்று அறிவேன்). அவர்களுக்குத் தேவையான ஏதேனும் ஒரு புத்தகம் மிகக் குறைந்த விலைக்கு அவர்களுக்கு கிடைக்க வேண்டும் என்று எதிர் பார்க்கிறார்கள். தப்பே இல்லை. ஆனால் வியாபாரி தன்னை சிலுவையில் அறைந்துக் கொண்டு அவ்விலைக்குத் தர வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது எவ்வகையில் நியாயம்.

எனக்குத் தெரிந்து புத்தகப் பதிப்பாளர்களிடம் முன்வைக்கப்படும் கேள்வியில் ஒன்று கூட ஆடை தயாரிப்பவர்களிடமும், கைப்பேசி தயாரிப்பவர்களிடமும் முன்வைக்கப்படுவதில்லை. அப்படி வைக்கவும் முடியாது. ஏனெனில் புத்தகப்பதிப்பளர்களுக்கும் ரோட்டோரமாக கீரைக் கடை வைத்திருக்கும் பாட்டிக்கும் பெரிய வித்தியாசம் கிடையாது. இங்கு முதலாளிகள் அனைவரும் அணுகும் விதத்தில் இருக்கிறார்கள்.  தெருவுக்கு வந்து தன் பண்டத்தை விற்பனை செய்ய வேண்டிய சூழல் இருக்கிறது. அதனால் வாங்குபவர்கள் அவர்கள் இஷ்டத்துக்கு பேரம் பேச முடிகிறது. வியாபாரம் படியவில்லை என்றால் புத்தகத்தை என்ன செய்வது ? Inventory manage செய்ய வேண்டுமே. அதற்காகவாவது விற்கவே பதிப்பாளர்கள் முற்படுவார்கள்.

நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது, எஸ் வைத்திஸ்வரனின் உதய நிழல் கவிதை தொகுப்பை 2 ரூபாய் கொடுத்து 2003 அல்லது 2004 ஆண்டு நான் புத்தகக் கண்காட்சியில் வாங்கினேன். 1970இல் வெளியான பதிப்பு. யோசித்துப் பாருங்கள் அந்தக் காலத்தில் 2 ரூபாய் கொடுத்து அதை வாங்க யாரும் தயாராக இல்லை 34 வருடம் கழித்து எந்த மதிப்புமில்லாத 2 ரூபாய்க்கு ஒரு அருமையான கவிதைத் தொகுதி விற்கப்படுகிறது. இது தான் நிதர்சனமான சூழல்.

அப்படிக் கேள்வி கேட்பதில் தவறேதும் இல்லை. ஆனால் அதை ஒரு குறிப்பிட்ட துறையின் தொழிலதிபர்கள் மீது திணித்து அவர்கள் மீது சேவை, பரிவு போன்ற விழுமியங்களைத் திணித்து விலை குறைப்பு செய்ய முயற்சி செய்வது முற்றிலும் நியாயமற்ற செயலாக நான் பார்க்கிறேன்.

புத்தகத்தின் விலை அதிகம் என்று தோன்றினால் வாங்காதீர்கள். பயனாளிகள் இல்லாத பண்டத்திற்கு என்ன மதிப்பு. நான் எனக்குப் பிடித்த/ தேவையான புத்தகத்தை மட்டுமே வாங்குகிறேன். சந்தையில் கிடைக்கும் அனைத்தோடும், அனைத்துப் பிரிவோடும் வாக்குவாதம் செய்வது என் வேலையில்லை. முற்றிலுமாக நிராகரியுங்கள். அல்லது மாற்றுத் திட்டத்தைக் கொண்டு வந்து இம்முதலாளிகளைத் தோற்கடியுங்கள்.

இப்படிக் கேட்பவர்களில் புத்தகம் எழுதியவர்கள் உண்டு, வெளிநாட்டு வாழ் இந்தியர்கள் உண்டு, இலக்கிய தாகம் கொண்டவர்கள் உண்டு. உங்களில் ஏன் சிலர் ராயல்டி வாங்காமல்/ அல்லது மிகக்குறந்த ராயல்டிக்கு எழுதக்கூடாது, அதை உங்களில் சிலர் ஏன் மிகக்குறைந்த விலைக்கு/ லாபத்திற்கு அச்சிட்டுத் தரக்கூடாது, அதை ஏன் மிகக் குறைந்த லாபத்திற்கு விநியோகிக்கக் கூடாது.
மென் பொருள் துறையில் இருப்பது போன்ற open source செயலிகள் அனைத்துமே ப்ரொக்ராமிங் சமுத்தால் உருவாக்கப்பட்டது தான். கட்டற்ற களஞ்சியமாக இன்று பார்க்கப்படும் விக்கிப்பீடியா தகவல்களை இலவசமாகக் கொடுக்கக் காரணம் அதில் சேவையாக முன்வந்து செயல்படுபவர்கள் இருப்பதால் தான். அக்காரணத்தாலேயே ஒரு காலத்தில் 5000 கொடுத்து வாங்கப்பட்ட என்சைக்லோப்பீடியா பிரிட்டாணிக்கா, பலரின் வீட்டுப் புத்தக அறையில் இன்று காணக்கிடைப்பதில்லை.

ஒரு வேளை அப்படிக் கூட்டாக செயல்பட்டால் இன்றைய விலையில் பாதியாக ஏன் இலவசமாகக் கூட நாம் புத்தகங்களைப் படிக்க முடியும். அந்த சூழலில் ஒரு வாசகனாக நானும் உங்களை வாழ்த்தியபடியே ஒரு புத்தகம் வாங்கிப் படிப்பேன்.


ஓம் அவ்வாறே ஆகுக !


சூரிய சந்திர வம்சம்



நான் வெண்முரசு பற்றி பகிர்ந்து கொண்ட என் வாசிப்பனுபவத்தில் குறிப்பிட்டுள்ள சந்திர-சூரிய வம்சத்தைப் பற்றிய கருத்திற்கு, ஜெயமோகன் அளித்த பதிலைப் பார்த்தேன். அவருக்கு என் நன்றிகள்.
இதை நான் ஒரு விமர்சனமாக முன்வைக்கவில்லை. எந்தப் படைப்பையும் அதை அணுகும் போது கிடைக்கும் அனுபவத்தையே ஒரு மனிதனால் பகிர்ந்துக் கொள்ள முடியும் என்பதே என் தெளிவு. அதனால் நான் எதையும் விமர்சனம் செய்வதில்லை. அதனால் வாசிப்பனுபவம் என்ற சொல் ப்ரயோகமே எனக்கு சவுகரியம்.
மேலும், நான் ஏற்கனவே என் வாசிப்பனுபவத்தில் சொன்னபடி என் இலக்கு ஒரு தகவலின் அடிப்படையில் விவாதத்தில் ஈடுபடுவது அன்று. அது போன்று விவாதிக்கத் தக்க தகவல்கள் வெண்முரசு போன்ற படைப்பில் வரும் போது அதை எதிர் கொள்ளும் முறையைப் பற்றியே நான் குறிப்பிட்டுள்ளேன்.
ஜெயமோகன் குறிப்பிட்ட ஒரு கருத்துடன் நான் முழுமையாக ஒத்துப் போகிறேன். 2000 ஆண்டுகட்கு முற்பட்ட தமிழ் மன்னர்களின் பரம்பரை பற்றி நிறுவத்தக்க வகையிலான தரவுகள் நம்மிடையே இல்லை.  (இதை நான் வாசிப்பனுபவத்திலேயே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்). தரவுகள் என்றால் யூகங்கள் அடிப்படையிலல்லாத தரவுகள். அப்படியிருக்க நாம் ஒரு தகவலை சரியென்றோ தவறென்றோ சொல்வதற்கில்லை.அவ்விவாதத்தில் நான் நுழையவுமில்லை.
நமக்கு பூர்வ பாரத வர்ஷத்தின் மன்னர்கள் பற்றிய தகவல்கள் அனைத்துமே புராணங்கள்/ இதிகாசங்கள்/ மஹாகாவியங்கள் போன்ற செவ்விலக்கியங்கள் வழியாகவே கிடைக்கின்றன. தமிழ் மன்னர்கள் பற்றிய தகவல்களும் அவ்வண்ணமே. அவ்விலக்கியங்கள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் போது விவாதப் பொருள்கள் இயல்பாகத் தோன்றுகின்றன. இவ்விலக்கியங்களை மேற்கோள் காட்டுவதைத் தாண்டி தமிழ் மன்னர் சந்திரவம்சத்தவரா அல்லது சூரியவம்சத்தவரா என்று நிறுவ யாராலும் முடியாது – வேண்டுமானால் எவ்வளவு இலக்கியங்களில் எவ்வகையான சார்பு நிலை இருக்கின்றன என்று பட்டியலிடமுடியும். அதைத் தவிர வேறு எந்த முயற்சியும் பொருளற்றது தான் - நான் சொல்ல விரும்பியதும் இதையே.
உலகமெங்கும் மன்னர்கள் எப்படி கடவுளர் வம்சத்திலிருந்து வந்தவர்கள் என்று கூற ஒரு செவி வழிக் கதை இருக்கவே செய்கிறது. இலக்கியங்களில் இடம்பெற்றிருப்பதும் அச்செவி வழி கதைகளின் பிம்பமே அன்றி வேறொன்றில்லை. மற்றொரு புராதண நாகரிகமான எகிப்திலும் இதை நாம் காணலாம்.
கிமு 4000 முதல் 3100 வரையிலான காலகட்டத்தை எகிப்த்திய வரலாற்றில் நகாடா காலம் என்றும் நகாடா காலத்தின் பிற்பகுதியை protodynastic (இதை எப்படி தமிழில் மொழி பெயர்ப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை) காலம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. கிமு 3100 முதலே முறையான மன்னர் பரம்பரை எகிப்தில் தோன்றுகிறது. அதற்கு முன் நகாடா காலத்தில் எகிப்து முழுவது 31 மன்னர் பரம்பரைகளால் ஆளப்பட்டது.

கி மு 3100 வாக்கில் Menes தலைமையில் மேல் எகிப்து படைகள் வென்று ஒரே எகிப்தை உருவாக்கின என்று தொன்மங்கள் கூறினாலும், Menes வாழ்ந்ததற்கான எந்த ஆதாரமும் நம்மிடையே இல்லை. அவர் இருந்தார் அவர் வாழ்ந்தார் என்பதற்கு நம்மிடையே ஆதாரம் கி மு 3ஆன் நூற்றாண்டில் எகிப்தில் வாழ்ந்த Menetho எழுதிய குறிப்புகளே ஆகும். அக்குறிப்பில் Menetho, எகிப்தின் முதல் தலைமுறை மன்னர் என Menesஐ குறிக்கிறார். அதன் பின்னர் ஸ்கார்பியன் மற்றும் நார்மர் வாழ்ந்ததற்கான hard evidences நம்மிடையே இருக்கின்றன.  அவர் வாழ்ந்தற்கான மிகப்பெரிய ஆதாரமான Narmar Palette கி மு 3100 ஆண்டில் உருவானது என்பதை நிகழ்கால அறிவியல் ஒத்துக் கொள்கிறது. அதிலும் ஸ்கார்பியன் தான் நார்மர் என்றும் அவரே Menes என்றும் கூறும் கருத்தியல்களும் இருக்கின்றன.

நகாடா காலத்திற்கு முன்பு எகிப்தில் எல்லாமே கர்ணபரம்பரை கதை தான். திடமான தரவுகள் வழியாக நிறுவப்படுவம் செய்திகள் நம்மிடையே இல்லை.

பாரதத்தை எடுத்துக் கொண்டாலும் மன்னர் பரம்பரை பற்றிய நிலை எகிப்தை ஒத்தே இருக்கின்றன.  ஆனால் நம்மிடையே Narmer Palette போன்ற ஒரு ஆதாரம் கி மு ஆறாம் நூற்றாண்டிற்கு முன்பு இல்லை.

மஹாபாரத்திற்கு முற்பட்ட இதிஹாசமான ராமாயணத்தை அடியொற்றி இயற்றப்பட்ட மஹாகாவியமான ரகுவம்சத்தில் காளிதாசர், விவஸ்வானிலிருந்து தொடங்கும் சூரிய வம்சத்தில் திலிபன் தோன்றினான் என்று கூறி அவனின் வம்சமாக முறையே ரகு, அஜன், தசரதன், ராமன், குசன், அதிதி, நிஷதன், நளன், நபன், புண்டரிகன், ஷேமதன்வா, தேவானீகன், அஹிநகுன், பாரியாத்ரன், ஷீளன், உந்நாபன், வஜ்ரநாபன், சங்கணன், வ்யுஷிதாச்வன், விச்வஸஹன் (இவன் காசி விஸ்வதாதரை பூஜித்ததால் பிறந்ததால் இப்பெயர் பெற்றான்), ஹிரண்யநாபன், கௌஸல்யன், பிரம்மிஷ்ட்டன், புத்திரன், புஷ்யன், த்ருவஸந்தி, சுதர்ஸனன் என்ற வரிசையை சொல்கிறார். சுதர்ஸனனுக்குப் பின்னான வம்சம் எங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அப்படி சொல்லப்பட்டிருந்தாலும் அதை ஒரு கர்ண பரம்பரை கதையாகத் தான் கொள்ள முடியுமே தவிர வேறு எவ்வகையிலும் இதை அணுக இயலா.

மேலும் இந்தியத் தொண்மங்களை அதன் அளவுகோளிலேயெ அளந்தாலும், ராமாவதாரம் நிகழ்ந்த த்ரேதாயுகத்திலுலிருந்து மஹாபாரத காலமான த்வாபரயுகம் வரையான அரசவம்சத்தை நிலை நிறுத்துதல் என்பது சாத்தியமற்ற ஒன்று என நான் தெளிகிறேன். இந்து நம்பிக்கையின் படி த்ரேதாயுகம் எனபது 12,96,000 ஆண்டுகள். த்வாபரயுகம் என்பது 8,64,000 ஆண்டுகள். மகாபாரதம் என்பது த்வாபரயுகத்தின் இறுதியில் நிகழ்ந்தது என்பது நினைவிற்கு (மேலும் இந்த ஆண்டுகளை அத் தொண்மங்களில் குறிக்கும் ஆண்டு கணக்காகவே கொள்ள வேண்டும் - அறிவியல் கணக்கு இதற்கு சரிபடாது). தொண்மமல்லாத சரித்திர அரசர்கள் இவர்கள் என்ற கருதுகோளை எடுத்துக் கொண்டாலும், அதிக பட்சமாக 7000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் த்ரேதாயுகம் என்ற நடைபெற்றிருக்கலாம் என்று அணுமானித்தால் கூட, 7000 வருடங்கள் என்பது மிகப் பெரிய கால இடைவெளி. அக்கால இடைவெளியில் நடைபெற்றிருப்பவற்றை, வாழ்ந்தவர்களை எப்படி வரிசைப் படுத்துவது ?

இவற்றின் அடிப்படையில், சூரிய குலம் சந்திரகுலம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய என் புரிதலை நான் முன்வைக்கிறேன் (தமிழ் மன்னர்கள் எக்குலத்தவர் என்று நிறுவ நான் முயலவில்லை). இது ஒரு பார்வையேயன்றி, எந்த இயலின் மூலமும் நிறுவத்தக்க கருதுகோளன்று.

சூரியகுலம் சந்திரகுலம் என்று காலத்தில் மிகவும் பிரிக்கப்படாவிட்டாலும் இரு வேறு வேறு காலகட்டத்தில் தோன்றிய குலங்கள் என்றும் அவை தொழிலாலல்லாமல், வழிபாட்டு முறைகளால் நிறுவப்பட்ட குலங்கள் என்றும் நான் கருதுகிறேன். இன்றைய மதங்கள் போல.

மேலும், மிகவும் பரந்த ஆர்யவர்த்தத்தில், பல்வேறு இடங்களில் தோன்றிய நாகரிகங்கள் அவர்களுக்கேயுரிய வாழ்க்கை முறை, தெய்வங்கள் என்று அமைந்திருப்பதே இயல்பு. அவ்வகையில், நேரிடையாக காண்பதற்கு தோன்றிய தெய்வங்களான சூரிய சந்திரனை நாகர்களை, மிருகங்களை ஆதி முதல் தெய்வங்களாக குடிகள் கொண்டு அவற்றின் அடிப்படையில், தெய்வங்களால் கருணை பெற்றவன் அரசனென்ற கூற்றை நிருவும் பொருட்டு அரசர்களின் வரிசையில் தெய்வங்களை வைத்திருக்கலாம் என்று நான் துணிகிறேன். (எகிப்திலும் ஒருன்கினைக்கப்பட்ட எகிப்து தோன்றுவதற்கு முன்னர், மேல் மற்றும் கீழ் எகிப்து இரண்டுமே கலாசார, பண்பாட்டு ரீதியாக வெவ்வேறாகவே இருந்திருக்கின்றன). அக்குலங்கள் இணைகோடுகளாக பயணப்பட்டிருக்கும் என்பது என் கருதுகோள். ஆனால் சந்திர சூரிய வம்சங்கள் என்பதே மிகவும் முன்னேறிய ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட ஒரு நிலை என்பது என் எண்ணம்.

அக்குலங்கள் தோன்றுவதற்குப் பண்ணெடுங்காலங்களுக்கு முன்பிருந்த பண்டைய பாரதவர்ஷத்தில் வழங்கப்பட்ட மொழிகள் தங்களுடன் ஒன்றுடன் ஒன்று கலந்ததாலும் தனித்து இயங்கியதாலும் தோன்றிய வகையில் மொழி குடும்பங்களை நிறுவுகிறார்கள், மொழியியல் வல்லுனர்கள். இன்றைக்கு இருக்கும் சமஸ்கிருதம் வேத காலத்து சமஸ்கிருதத்திலிருந்து வேறுபடுகிறது. தமிழும் அவ்வண்ணமே.

இன்றைக்கும் பின்வரும் பெரிய மொழிக்குடும்பங்கள் இந்தியாவில் வழக்கிலிருப்பதை மொழியியல் வல்லுநர்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள் - அவை Indo Aryan (வட இந்திய மொழிகள், பாகிஸ்தான், இலங்கை, ஆஃபாகின்ஸ்தானில் வழங்கப்படும் மொழிகள்), Dravidian (தமிழ், தெலுங்கு முதலியவை), Austric (அந்தமான் நிகோபார் தீவுகள்),  sino-tibetian (திபெத் நாகாலாந்தில் வழங்கப்படும் மொழிகள்).

இவற்றிலிருந்து திராவிட மொழிகள் மற்றும் ஆரிய மொழிகளும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று தோன்றியிருக்க முடியாதென்றே நான் நினைக்கிறேன். அம்மொழிகள் தனித்தனி அடையாளங்களைக் கொண்டிருப்பதன் மூலம், அம்மொழியை வழங்கிய மக்களும் பண்பாட்டு ரீதியாக தனித்து விளங்கியிருக்கக் கூடும். இக்குடிகளை ஆண்ட அரசும் பண்ணெடுங்காலம் அதே இடத்தில் நிலைபெற்று எவ்வித பூசலும் கலப்புமின்றி தங்கள் பண்பாட்டையும் மொழியையும் நிலைநிறுத்தியிருக்கக்கூடும். அக்காலத்தில் ஆதி பாரத வர்ஷத்தில் மிகவும் பற்பல சிறு/ குறு வம்சங்கள் இருந்திருக்கக் கூடும்.

பின்னர், அவ்வம்சங்கள் அணைத்தும் மிகப் பெரிய கால இடைவெளியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இணைந்து பெரிய பிரிவுகளையும் வம்சங்களையும் தோற்றுவித்திருக்ககூடும். அதன் பின்னர் வணிகம், திருமணம் முதலிய காரணங்களுக்காக தங்கள் எல்லைகளை விரிவாக்கும் போது பிற குடிகளுடன் இணைந்தும் போரிட்டும் வலிமையான அரசும், குலமும் தோன்றியிருக்கக்கூடும். இவையணைத்தும் சில ஆயிரம் ஆண்டுகள் இடைவெளியில் நிகழ்ந்திருப்பவையேயன்றி சில நூற்றாண்டுகளில் நிகழந்திருப்பவையல்ல.

அவ்வகையிலேயே சூரிய சந்திர வம்சங்கள் விரிவடைந்திருக்கலாம். த்ரேதாயுகத்தில் சூரிய வம்சம் தென்னிந்தியாவில் விரிவடைந்திருக்கலாம். அதற்கு முன்பிருந்த ஆதி வம்சங்கள் தங்கள் பூர்வ அரசியல் அடையாளங்களைத் துறந்து புதிய வம்சத்திற்கான அடையாளங்களைப் பெற்றிருந்தாலும், வலிமையான ஆதி மொழிகள் நீட்சியடைந்திருக்கலாம் (பிற மொழி கலப்பினால்).

வெண்முரசு வாசிப்பனுபவம்


வெண்முரசு வரிசையின் இரண்டாவது நூலாக எழுதப்பட்ட மழைப்பாடலில், விதுரர் திருதராஷ்டிரனிடம் சொல்வது போல், அறிவதால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியாக மாறிய வாசிப்பனுபவமே வெண்முரசு வாசிக்கும் அனுபவம். ஆனால் அந்த அனுபவத்தைப் பெற என் மூளையைக் காட்டிலும் என் மனமே கலமாகாக மாறியிருக்கிறது. 

உலகை முதலில் பார்க்கும் குழந்தை தன் கைகளாளும், உடலாளும், கண்களாளும் உலகை அறிய முற்படுவது போல புலன்களனைத்தாலும் இந்தப் படைப்பை அணுகுகிறேன். இதை அணுக மூளை மட்டும் பத்தாது என்பது தான் இதைப் படிக்கத் துவங்கிய பின் நான் அடைந்த முதல் தெளிவு. இதைப் படிக்கத் துவங்கியது முதல், கைகளை விரித்தபடி மிதக்கும் தக்கையாக மாறி ஒரு மாபெரும் அலையிடம் என்னை ஒப்புவித்தபடி மிதந்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் என்னை அதன் ஆர்பரிப்புக்கேற்றபடி தூக்கியும் வீழ்த்தியும், கடத்தியும் சென்று கொண்டிருக்கிறது.

கடந்தகாலமென்பதை எதிர்காலமாக்கும் காலத்தின் நுணியில் நின்றுக் கொண்டு எதிர்காலத்தைப் பார்த்து கதை சொல்லுகிறார் ஜெயமோகன்.
அக்கதை சொல்லும் அமைப்பே இவ்வளவு அக எழுச்சியை ஏற்படுத்திய வாசிப்பனுபவம் எனக்கு மிக நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு சம்பவித்திருக்கிறது என்பதை உணரச் செய்கிறது. 

மிகப்பெரிய வியாக்யானங்களை பதிலாகக் கோரவல்ல கேள்விகளை முன்வைக்கும் இக்கதையை சொல்ல ஆரம்பிக்கும் போதே கதை மாந்தர்களின் எண்ணப்போக்கை தெளிவு படுத்திவிடுகிறார் ஜெயமோகன். அந்த அகதெளிவுகளே இந்த படைப்பை ஒரு பக்தி இலக்கிய மனநிலையிலிருந்து அணுக விடாமல் காவியமாக அணுகச் சொல்லுகிறது. பக்தி இலக்கிய மனநிலை ஒரு மிகப் பெரிய மனத்தடையை உருவாக்கிவிடும்.

பக்தியின் அடிப்படையில் இவை இவ்வண்ணமே ஏற்கப்படல் வேண்டும் என்று சொல்லும் போது வாசகன் மேல் திணிக்கப்படும் நம்பகத்தன்மையை கடந்து செல்லவே முயற்சிக்கும் ஒரு வாசகன் அந்த நம்பகத்தன்மையை மீண்டும் மீண்டும் தன் சிறிய எண்ண வட்டங்களுக்குள்ளும் அறிவின் வட்டங்களுக்குள்ளும் கட்டுப்பட்ட தகவல்களின் அடிப்படையில் ஊர்ஜிதம் செய்து கொள்ளவே முயற்சிக்கிறான். அப்படி ஊர்ஜிதத்தை இலக்காகக் கொண்டு அரைகுறையாக எதிர்கொள்ளும் படைப்பை எப்படி முழுமையாக ஆரோகணிக்க முடியும். பக்தி இலக்கியத்தை சரணாகதி மனநிலையில்லாமல் எதிர் கொள்ளவே முடியாதென்று தோன்றுகிறது.

காவியம் என்ற இலக்கிய வகைக்கான இலக்கணங்கள் வடமொழி அறிஞர்களால் தெளிவாகவே வகுப்பட்டுள்ளன. அதை ஒரு அளவு கோளாக மட்டுமே கொண்டால், இது மஹாகாவியமென அழைக்கப்பட வேண்டிய படைப்பு என்பது என் கருத்து.

வடமொழியில் இயற்றப்படும் காவியங்களை அதற்கான அடையாளங்களின் அடிப்படையில் வகுத்துத் தரப்படும் கூறுகளில், வெண்முரசு, ச்ரவ்ய காவ்யம் என்ற வகையில் வரலாம். (காதால் கேட்டும், படித்தும் ரசிக்கப்படும் காவியத்தை ச்ரவ்ய காவியம் என்பர்). மேலும் மஹாகாவியத்துக்கான உள்ளடக்கத்திற்கான அடையாளமாக வழங்கப்படுனவற்றில் சில
- உத்தம புருஷனையோ, தேவனையோ, ஷத்ரிய வீரனையோ காவியத்தின் தலைவனாக கொள்ளல் வேண்டும் - அல்லது பலரும் காவியத்தின் தலைவராக இருக்கலாம்
- இதிஹாசங்களையும் புராணங்களையும் அடிப்படையகக் கொண்டதாக இருக்கும்
- துஷ்ட நிந்தனை ஒரு அம்சமாக இருக்கும்
- விரிவான விவரணைகள் நிரம்பியதாக இருக்கும் - காலங்கள், நிலக்கூறுகள், தட்ப வெட்பம், மனித உணர்வுகள், சம்பவங்கள், பிறப்பு, இறப்பு, நீதி, அநீதி, ஆட்சி முறை, நடைமுறை, குடி மக்கள வாழ்வுமுறை, விலங்குகள், உலோகங்கள், பணம், கொடை முதலியவற்றை பற்றிய விரிவன வர்ணனைகள் வேண்டும்
- நவ ரசங்களும் நிரம்பியதாக இருக்க வேண்டும்
- தர்மார்த்தகாமமோக்ஷத்திறகான பாதையை வகுத்துக் கூறுதல் தலையாய பயனாக இருக்க வேண்டும்.

இவைத் தவிரவும், மேலும் பல இலக்கண அடையாளங்கள் இருக்கின்றன (சர்கத்தின் அளவு, எண்ணிக்கை போன்றவை). அவ்வடையாளங்கள் இங்கே நமக்குப் பயன் தராது என்பதால் அவற்றை நாம் பொறுத்திப் பார்க்க வேண்டாம்.

காந்தாரத்தின் நிலப்பரப்புகளையும், அது செல்லும் வழியில் இருக்கும் புவியியல் தகவல்களையும் நிறுவிப் பார்க்க சொல்லும், எந்தக் கதை எந்த புராணத்திலிருந்து வந்தது என்று தேடிப் பார்க்கச் சொல்லும், எந்த கதை மாந்தர் இதிகாச பாத்திரம் என்று கண்டறியச் சொல்லும் மூளையை நிராகரித்த பொழுதிலேயே என்னால் இப்படைப்பை மஹாபாரதம் என்னும் அடையாளத்தை அழித்து அணுக முடிந்தது.

அவ்வடையாளத்தை அழித்த பின்னர் இது என் முன்னோரின் வாழ்க்கை பற்றிய கதை என்னும் சாதாரண கட்டமைப்பில் வந்து விழுந்து விட்டது. அக்கட்டமைப்பை வாசிக்கும் போது எழுவது அத்தனையும் பிரம்மாண்டமே. சாதாரண மானுட வாழ்வை வாழ்ந்த முன்னோரின் கதை. காம க்ரோத லோப மாச்சர்யங்களுக்கு ஆட்பட்ட மனிதர்களின் கதை. வெல்ல அறிதான அம்மாயைகளை வென்றெடுக்க அவர்கள் அகமும் புறமும் நிகழ்த்திய போரின் சித்திரம். அவர்கள் நடமாடியவர்களாக இருந்தால் இப்படி மட்டுமே அவர்களால் வாழ்ந்திருக்க முடியும் - இப்படி மட்டுமே பேசியிருக்க முடியும். இப்படி மட்டுமே சிந்தித்திருக்க முடியும் என என்னால் நம்ப முடிகிறது. 

என்னால் மட்டுமல்ல, பாரதத்தின் கலாசார மரபு பற்றிய புரிதல் ஓரளவேனும் இருக்கும் எவராலும் இதை நம்ப முடியும். அவர்கள் அனைவருக்குள்ளும் ஒரு பீஷ்மரும், சத்யவதியும், பாண்டுவும், குந்தியும், திருதராஷ்டிரரும், சகுனியும், காந்தாரியும், அம்பையும், சால்வனும், விதுரரும் உண்டு - எனக்குள் என் தந்தையின் சிறிய எச்சமொன்று உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நான் அறிந்ததைப் போல.

இந்த மஹாகாவியத்தின் மிகப் பெரிய அம்சமாக நான் பார்ப்பது -   சாதாரணமாக கடக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு கதை மாந்தரின் குணத்தையும் வாசகனுக்கு அருகில் கொண்டு வந்து தருகிறார். விசித்ர வீரியனை முதல் நூலில் கொண்டாடியது போல இரண்டாவது நூலில் பாண்டுவைக் கொண்டாடுகிறார். இருவருமே மிகப்பெரிய சமுத்திரமான மஹாபாரதத்தில் பயணம் செய்யும் சிறு தெப்பங்கள் - அவர்கள் மிகப்பெரிய கப்பல் கலங்களின் நிழலில் பெரும்பாலும் மறைந்து விடுகின்றனர். அவர்களை நீங்கள் அறிய அத்தெப்பத்தில் நீங்களும் பயணிக்க வேண்டும்.

இவ்வளவு அணுக்கமாக நான் பாண்டுவை உணர்ந்ததேயில்லை. எப்படிப்பட்ட தந்தையவன். எப்படிப் பட்ட பித்து நிலையில் மாந்தரை அணுகுகிறான். முழுதுமாக அகவிடுதலை அடைந்த மனிதன் இப்படித்தான் வாழ முடியும். தன் இருப்பையே தன் உடலிலிருந்து வெளியே தள்ளக்கூடிய மனிதர்களால் இப்படித் தான் அன்பைப் பொழிய முடியும்.

குந்திக்கும் விதுரனுக்குமிடையேயான அந்த மெல்லிய சரடு எவ்வளவு மெண்மையாக வந்து போகிறது. யுதிஷ்டிரனின் நாமகரனித்தில் மகா கௌதமருக்கு துர்வாசர் அவியளிக்கிறார். சில விஷயங்களை பூடகமாகவே விட்டுச் செல்கிறார் ஆசிரியர். மிகப்பெரிய தீர்க்க தரிசனம் கொண்ட விதுரனை அறிமுகப்படுத்தும் போது பாரத வர்ஷத்தின் மிகப்பெரும் வரலாறை ஒரு சிறு மணித்துளி உரையாடலாக சுருக்குகிறார். அவர் நிறைஞானி என்பதற்கு ஒரு சோறு பதத்தை அறிமுகத்திலளிக்கிறார்.

ஆனால் சில இடங்கள் நிரடுகின்றன. ஒரு கட்டத்தில், தமிழ் நிலம் ஆண்ட மூவேந்தர்களையும் சந்திரவம்சத்தவர் என்று ஒரேயடியாக சொல்லிவிடுகிறார்

விஷ்ணுவில் இருந்து பிரம்மா பிறந்தார். பிரம்மாவிலிருந்து சந்திரன். சந்திரனில் இருந்து புதன். புரூரவஸ், ஆயுஷ், நகுஷன், யயாதி என்று நீண்டு வந்த வம்சத்தில் வந்தவர் துர்வசு. துர்வசுவின் மைந்தர் வர்க்கன். வர்க்கனின் மைந்தர் கோபானு. அவரது குலவரிசை திரைசானி, கரந்தமன், மருத்தன், துஷ்யந்தன், வரூதன் என்று நீள்கிறது. வரூதனின் மைந்தரான காண்டீரன் காந்தாரன் என்னும் மாமன்னரைப் பெற்றார்.
“காந்தாரருக்கு ஐந்து மைந்தர்கள் பிறந்தனர். மூத்தகுலம் காந்தாரகுலமாக ஆகி இந்த மண்ணை ஆள்கிறது. பிறநால்வர் சேரர் சோழர் பாண்டியர் கோலர் என்று சொல்லப்பட்டார்கள். அவர்கள் இங்கிருந்து கிளம்பி தட்சிணத்தை அடைந்து அங்கே எங்கேயோ நாடாள்கிறார்கள்"

இவர்களை பாண்டியர்களே சந்திரவம்சத்தவர் என்றும், சோழர்களை சூரியவம்சத்தவர் என்றும் சொல்லும் மரபு இருக்கிறது. மூவருலாவில் ஒட்டக்கூத்தர் குறிப்பிடுவதும் இதையே என அறிகிறேன். இதன் பொருட்டே குருக்ஷேத்திரப் போரில் பாண்டியர் பங்கு கொண்டனர் என்ற கருத்தும் உண்டு. 
அது மட்டுமேயன்றி தமிழ்குடி மன்னர்கள் காந்தாரத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்ற கூற்றை எப்படி எதிர் கொள்வது ? 

சேர சோழ பாண்டியர்களின் ஆதி வரலாறு பற்றிய ஸ்தாபிக்கப்பட்ட செய்தி என எதுவும் இல்லாத நிலையில், இந்தத் தகவலை(?) ஒதுக்கி விட்டு மேல் செல்லுதலே நலம் என நினைக்கிறேன்.

அதே போல முதுமக்கள் தாழி பற்றிய  குறிப்பையும் நாம் கருத வேண்டும் என நான் நினைக்கிறேன். தகவல் ரீதியான தர்க்கத்தில் ஈடுபடும் போது மிகக்குறுகிய துளைவழியே ஆழியை நோக்கும் அனுபவமே மிஞ்சும். ஆழியின் ஆர்பரிப்பையும் ஆழத்தையும் அகலத்தையும் அறிய அதன் நடுவே பயணப்படுதல் அவசியம். ஆகவே விவரணைக்காகவும், அழகியலுக்காகவும் ஜெயமோகன் அளிக்கும் சில தகலவல்களைத் தாண்டிச் செல்லுதலே நலம். வர்ணனைகளை தன் அனுபவத்தினாலும் அறிவாலும் விரித்துக் கூறும் போது சில சமயத்தில் சர்ச்சைக்குரிய விவாதப் பொருட்கள் தன்னிச்சையாகத் தோன்றிவிடுவதுண்டு. அப்பொருட்களிலேயே நின்று விவாதன் செய்து ஸ்தாபிக்க வேண்டியது எதுவுமே இல்லை. ஒரு உண்மையான வாசகன் அப்புள்ளியை எளிதில் கடந்து விடுவான்.

விவரணைகளில் அடங்கியிருக்கும் தகவல்களை நாம் தாண்டிச் செல்லும் போது நமக்குக் கிடைப்பது மிகப்பெரிய பொக்கிஷமான மஹாகாவியம்.  இக்காவியத்தை நான் அதன் தத்துவ அலசல்களுக்காகவும், ரசம் மிகுந்த பாத்திரப்படைப்பிற்காகவும், கருப்பொருளுக்காகவும் எதிர் நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். 

பி கு: முதல் இரண்டு நூல்களை மட்டுமே வாசித்திருக்கிறேன். மூன்றாவது இன்று துவங்குகிறது.

NKPK - 006


NKPK - 005 இற்கான விடை

நேற்று தந்த புதிரில் இருந்ததெல்லாம் பன்னெடுங்காலமாக இந்து மதத்தின் வழிபாட்டுத் தலங்களாக இருந்து வந்து பின்னர் முகலாய படையெடுப்பின் போது இடிக்கப்பட்ட கோயில்கள்.

அவை முறையே
1. முதல் படத்தில் காசி விஸ்வநாதர் ஆலயம். இக்கோயில் பல்வேறு தாக்குதல்களுக்கு ஆட்பட்டு மீண்டும் புணர்நிர்மாணம் செய்யப்பட்டது. ஆனால் ஔரங்கசிப் அக்கோயிலை இடித்து விட்டு அந்த இடத்தில் மசூதியை எழுப்பினார். இப்போது இருக்கும் காசி விஸ்வநாதர் ஆலயம் 250 வருடங்களுக்குள்ளாக கட்டப்பட்டது தான். படத்தில் காட்டப்பட்டிருப்பது ஆதி காசி விஸ்வநாதர் ஆலயம். மசூதியின் பின்பகுதியில் பழங்கால கோயிலின் பாகம் இருப்பதைப் படத்தில் காணலாம். அயோத்தியா பிரச்சனை வந்த போது காசி விஸ்வநாதர் ஆலயத்தையும் மீட்டெடுப்போம் என்று விஸ்வ ஹிந்து பரிஷத் கோஷமிட்டது நினைவிருக்கலாம்
2. இரண்டாவது படத்தில் இருக்கும் கோயில் தற்போதைய இந்தியாவில் இல்லை. பிரஹலாத்புரி என்று அழைக்கப்படும் அக்கோயிலே நரசிம்ஹ அவதாரத்திற்குப் பின் ப்ரஹலாதனால் கட்டப்பட்டது. அது தற்போதைய பாகிஸ்தானில் இருக்கும் முல்தானில் இருக்கிறது. இக்கோயிலும் முகலாயர்கள் முல்தானை ஆக்கிரமித்த போது சிதைக்கப்பட்டது. பின்னர் பிரிட்டிஷ் காலத்தில் மேலும் சிதைவுக்குள்ளான இக்கோயில், அயோத்யாவில் பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்ட போது இப்போது இருக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.
3. மூன்றாவது கோயில் சோமநாதர் ஆலயம். குஜராத்தில் இருக்கிறது. பல முறை முகலாயர்களின் ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளான இக்கோயில், கஜினி முகமது முதல் ஔரங்கசிப் வரை பல்வேறு முகமதிய மன்னர்களால் தொடர்ந்து இடிக்கப்பட்ட இக்கோயிலின் புணர்நிர்மாண பணிகள் பின்னர் சர்தார் வல்லபாய் படேலின் முயற்சியால் மீண்டும் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இன்றைக்கு பார்க்கும் கோயில் ஆதி சோமநாதர் ஆலயமன்று. தற்போதைய கோயில் 1950க்குப் பின் கட்டப்பட்ட ஒன்று.

சரி இன்றைய புதிருக்கு வருவோம்.

NKPK - 006

கீழே கொடுக்கப்பட்ட இம் மூன்று ஆடவருக்கும் இடையே இருக்கும் பொதுவான ஒற்றுமை என்ன ?


NKPK - 005


NKPK - 005

பின்வரும் படங்களில் இருக்கும் ஒற்றுமை என்ன ?
What is common between the three images provided below.





NKPK -004- இற்கான பதில்
அம்மூவரும் இந்திய சுதந்திரத்திற்காக பாடுபட்ட உத்தமர்களின் மனைவிமார்.

முதலாவது படம் கஸ்தூரிபா காந்தி. என்னது ரோஹிணி ஹட்டங்காடி மாதிரி இல்லையா.....அது சரி.

இரண்டாவது படத்தில் இருப்பவர் சுபாஷ் சந்திர போஸின் மனைவி/ துணைவி எமிலி ஷென்ஹல் (அவர் திருமணம் செய்து கொண்டதற்கான ஆதாரம் இல்லை என்று வாதிடும் ஒரு குழு இருக்கிறது).

மூன்றாவது படம் கப்பலோட்டிய தமிழன் வ வு சிதம்பரனாரின் முதலாவது மனைவி வள்ளியம்மாள்.

NKPK - 004


NKPK - 004
கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள புகைப்படத்திலுள்ள மூன்று பெண்மணிகளுக்கும் இடையே இருக்கும் ஒற்றுமை என்ன ?





இந்தப் படங்கள் இணையத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை.

NKPK - 003க்கான விடை

சஞ்சய் காந்தி. அதில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள மூன்று படங்களுக்குமான தொடர்பு

1. முதல் படம் அம்மா-பிள்ளை இருவரையும் வாரி எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம். பல சிக்கல்களுக்கு உள்ளான திரைப்படம். இந்தியாவின் முதல் அரசியல் அங்கதம் என்று சொல்லலாம். இதை அழிக்க முற்பட்டதற்காக சஞ்சய் காந்திக்கு சிறை தண்டனை எல்லாம் விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அந்த செய்தியைச் சொல்லும் பேப்பர் கட்டிங் இதோ...
ஒருவேளை இந்தப் படத்தைப் பார்த்தே தீர வேண்டும் என்ற ஆவல் உங்களுக்கு மேலோங்கினால், நீங்கள் கிளிக்க வேண்டிய முகவர் இதோ....

https://www.youtube.com/watch?v=C0dIv2oqQaM


2. இரண்டாவது, சஞ்சய் காந்தி துவக்கிய நிறுவனம் :-) ஆம் இன்றைக்கு இருக்கும் மாருதி நிறுவனம் அவருக்காக துவக்கப்பட்டது. ஆட்டோமொபைல் துறையில் பட்டப்படிப்பு கூட இல்லாத, எந்த ஒரு தொழில் பிண்ணனியும் இல்லாத ஒருவருக்கு இந்திய மக்கள் பயன்படுத்தும் வகையில் கார் தயாரிக்கும் காண்ட்ராக்டை அன்னை கொடுக்க, அதை மகன் பெற்றுக் கொள்ள, பின்னர் நடந்ததெல்லாம் சரித்திரம்....

3. அந்தப் படத்தில் இருப்பவர் மேனகா காந்தி. ஏனோ அவர்கள் திருமணம் மிகவும் சிறிய நிகழ்ச்சியாக நடத்தப்பட்டதாம். கீழே உள்ள செய்தித் தாள் (மில்வாக்கி ஜர்னல்) கட்டிங்கைப் பாருங்கள். அதில் சஞ்சய் காந்தியைஆட்டோமொபைல் டிசைனர் என்று வர்ணித்திருக்கிறார்கள்.


 
© 2009 அஞ்சறைப் பெட்டி.
Design by psdvibe | Bloggerized By LawnyDesignz |Ad block added by krishchandru | Distributed by Deluxe Templates | Header photo by Kannan Seetharaman